Motor-Forum -

______________________

De dag dat ik je ophaalde in Huizen, kan ik me nog herinneren als de dag van gisteren. Het was begin april, 2006. Ik had me nogal nerveus uitgesloofd een gepaste outfit bij elkaar te kiezen. Moest ik nou gewoon een spijkerbroek en mijn leren bruine korte jasje aan met de stoere Timberland laarzen of moest ik het meer op safe spelen? Alleen al die twijfel was helemaal niets voor mij.

Je stond thuis op mij te wachten, klaar voor vertrek.
Het weer was zonnig en warm.
Lente.
Een aangenaam briesje streelde langs mijn gezicht.

Toen je deur open ging, wist ik dat we samen een onvergetelijke dag zouden doorbrengen. Je zag er prachtig uit, was volgens mij op je mooist en je straalde uit dat je graag door mij meegenomen wilde worden.

Vijf minuten na ons vertrek richting Amsterdam, voelde ik het meteen: je hoorde bij mij.

Ik kon mijn fatsoen niet bewaren en gluurde maar al te vaak naar je verleidelijke en volle ronde vormen. Ik kreeg er kriebels van in mijn buik en het gaf mij extra zin er een leuke tijd van te maken. Je liet het toe, voelde je er zelfs prettig bij. Je kon het van mij wel hebben.

Het was vanaf het eerste gezicht lachen gieren en vooral brullen, we gaven elkaar de ruimte wanneer nodig en de tijd vloog voorbij. Je was zo flexibel in de omgang, zo fel en toch ook weer zo vergevingsgezind. Ik was aangenaam verrast over je uitgesproken karakter en je terechte temperament.

De korte ontmoeting en omgang die wij twee weken hadden nog voordat we die definitieve eerste afspraak hadden, maakte me al zo nieuwsgierig naar meer. Meer dan anders.
Toen ik je die ochtend voor het eerst kort zag en kennis met je maakte, was ik eigenlijk meteen verkocht. Maar ik mocht mezelf niet mee laten slepen, ik wilde niet te overhaast handelen. Hoe erg en hoeveel weken lang ik ook ondersteboven was van je kontakt-advertentie op internet, met een onweerstaanbaar charmant plaatje van jou.

Zouden wij elkaar nog wel zo interessant vinden als ik meteen liet weten hoe geweldig ik je vond? Zou het niet spannend zijn om juist een beetje afstand te bewaren en niet teveel prijs te geven? Of zou dat zich juist tegen mij keren, omdat ik het ijzer niet zou smeden wanneer het heet zou zijn? In dit soort situaties ben je als jongeman toch wel een beetje bang. Bang dat het telaat is. Bang dat iemand anders een onvergetelijke dag met jou zou doorbrengen.
En bang dat ik je daarna nooit meer zou treffen.

Maar het lot besliste in mijn voordeel. Ik had de eer jou uiteindelijk toch mee te nemen naar Amsterdam! Om samen onderweg te genieten van het zuurstofrijke Amsterdamse Bos, het romantische kronkelende pad langs de Amstel, de populaire, gezellige grachten en zo af en toe een pauze voor de dorstige momenten. Schaamteloos liet je mij alles betalen. Maar dat had ik maar al te graag voor je over. En dat wist je. We genoten met volle teugen en waren aan elkaar gewaagd. Je rolde mij op en neer, slingerde mij van links naar rechts.

Het is onvoorstelbaar dat ik binnen zo een korte tijd zoveel van mezelf heb kunnen geven. En hoeveel indruk je op me bleef maken. Keer op keer. Mooiert, ik ben écht gehecht aan je geraakt.

En ik voelde me zó trots! Al mijn vrienden en vriendinnen vonden ons leuk samen. Een mooi stel. Zoveel mensen keken ons op straat jaloers aan. Wandelend, vanuit de auto, het maakte allemaal niks uit. En veel mensen keken ook óm. Blikvangers, partners in crime, een dreamteam. Letterlijk. Je blijft voor mij nog steeds een uitgekomen droom.

Ik voelde me simpelweg een winnaar. Als ik zorgen had, dan hoefde je maar een half uur met mij door te brengen en al mijn nare gedachtes verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik had bij jou een gevoel van vrijheid die ik nog niet eerder gekend had, alsof ik vleugels had.

Ons avontuur duurde iets langer dan anderhalf jaar... Achttien spannende en vreugdevolle maanden.

Vannacht, na mijn stap-avond wierp ik voor het slapengaan nog een uitgebreide blik naar je. Ik wist toen nog niet dat het de laatste zou zijn. Je was nog mooier dan de dag dat ik je ophaalde in Huizen. En ik wist dat ik me geen zorgen hoefde te maken. We zouden elkaar absoluut niet verlaten, wat er ook zou gebeuren. Ondanks dat ik je de laatste paar weken wegens omstandigheden te weinig aandacht had gegeven, was je er altijd voor mij. Waar menig oogappel het voor gezien zou houden, bleef jij mij trouw.

Maar nu kan ik niet meer eten en drinken. Slapen gaat met moeite, ik draai fronzend en zwaar ademend in mijn bed met koudzweet. Het is net een nare droom. Maar het lukt me niet om wakker te worden. Geschrokken was ik, toen je aanwezigheid vanochtend ontbrak. "Is dit een grap? Was er een noodgeval waardoor je er plotseling tussenuit moest? Had ik na het stappen gedroomd dat je er nog was, terwijl je mij allang had laten weten dat je vannacht ergens anders verbleef?" Allerlei mogelijkheden passeerden in een fractie van een seconde de revue.

Geen van allen bleek de werkelijkheid. Je bent me brutaal ontnomen. Een ernstig misdrijf door schaamte- en gewetenloze onbekenden. En nu zie ik je waarschijnlijk nooit meer terug...

Hopelijk word ik nog eens wakker en is deze boze droom voorgoed voorbij. Tot die tijd geen dreamteam. Geen omkijkende mensen. Geen vleugels meer. Ik wou dat ik de macht had om je te komen redden.

Toen ik je als vermist op gaf op http://www.motorgestolen.com/ , drong het pas echt tot mij door. Ik ga je missen! En zal mijn leven lang nog hopen op een weerzien. Al liet de agent die de vermissing behandelde, mij weten dat die kans zeer gering is. Vandaag heb ik alles in mijn macht gedaan wat ik kon doen om de kans te vergroten dat wij elkaar weer zullen treffen. Het enige wat ik nu nog kan doen, is het koesteren van ons samenzijn...

Waar hang je in Godsnaam toch uit, Mooiert?






Kenteken: MP-PV-83

Merk & type: Aprilia RSV Mille

Bouwjaar: 2001

Kilometerstand: 10044

Locatie misdrijf: Amsterdam, de Pijp

Datum vermist: 17 September 2007

Tijdstip misdrijf: tussen 5:00 en 8:00

meen je


Suc6 met het verwerken van je verdriet...

hoi ,
ik moet gewoon ff kwijt dat het @%$^#&*****erg is wat je gebeurd is
vind er maar een weer zo...!

btw hoe stond de beauty gestald en gelocked tijdens de nacht van de diefstal?
binnen of buiten of in de tuin of onder hoes??

en verder veel sterkte hoor !
ik zou echt doodziek zijn

Mooi verhaal.
Maar een kut bericht.
Succes met de afhandeling.

En weer een bruut einde van een liefdeskoppel Sterkte!

Sterkte

Het verhaal is idd op een erg leuke manier beschreven, maar ik voelde ergens al nattigheid .. en ja hoor

Die gasten moeten ze echt opknopen aan de hoogste boom

Kan me voorstellen dat je hier helemaal ziek van bent.

Weer een motor van een echte liefhebber weggekaapt, wat een klote streek. Sterkte.

omg... je zou er tranen van in je ogen krijgen...
Zo mooi om te zien dat voor sommigen motorrijden echt een passionele hobby is (hobby?)
Je legt er je liefde, hart en ziel in. Mensen die je dit ontnemen weten niet wat ze doen.



Ik zal me ogen openhouden. Als ik em zie...

grrrr weeer 1 gejat.......

sterkte man, wat een l***rs...

quote:

Deadeye schreef op 18 september 2007 @ 07:54:
En weer een bruut einde van een liefdeskoppel Sterkte!

Ken het gevoel tot de laatste alinea's... Bij mij is nóg geen motor gejat.

Hou Marktplaats en buitenlandse aanverwanten in de gaten en post wat speciefieke kenmerken.