Hoe bewust maak je een crash mee?

rlb

Die hard MF'er
25 mei 2004
452
1
Rotterdam
Beste mede MF-ers!

Dit is mijn eerste post op het forum en ik hoop dat er nog vele mogen volgen!

Ik ben momenteel aan het lessen (cb500 :) )voor m'n zware rijbewijs en alles verloopt bijzonder soepel.

Nu wil ik tegen het eind van het jaar een racer gaan kopen. Waarschijnlijk een Gixxer :9 , maar dat even ter introductie.

Nu had ik een discussie met een kameraad van mij over hoe bewust men een crash meemaakt. Ik ben van mening dat als je lekker aan het rijden bent en adrenaline door je lijf stroomt, je tijdens de crash zelf (ook doordat het in een oogwenk gebeurt) niet tot nauwelijks pijn voelt, of meer doorhebt dan 'shit, hopen dat dit goed afloopt'.

Hebben mensen hier ervaring mee, of hoe denken anderen hierover?

(Niet dat dit overigens mijn keuze voor het type motor gaat bepalen :] )
 
Hangt van de crach af, maar in mijn gevallen was dat héééééél bewust :(

Pijn voel je niet op dat moment, maar op het moment dat je stil ligt begint de ellende '(
 
tussen klap en landing ga ik op zwart.
ik dacht als eerste bij mezelf:dit gaat niet goed,en het volgende moment glij ik languit over het asfalt.
richt ik mijn hoofd op,ligt de motor TL linksvoor me.
blijkt de motor met de neus naar de lucht gewezen te hebben,voordat ie op z,n kontje terecht kwam,en ik heb een koprol voorover gemaakt.
maar dat heb ik alleen maar van getuigen gehoord,zelf heb ik daar niks van meegekregen,pijn kwam idd daarna pas
 
Hangt van de crach af, maar in mijn gevallen was dat héééééél bewust :(

Pijn voel je niet op dat moment, maar op het moment dat je stil ligt begint de ellende '(

stupid.gif
 
De pijn voel je inderdaad niet vlak na de crash. Maar je voelt wel de angst van: 'shit daar ga ik' Je denkt op dat moment aan van alles. Ze zeggen dat je je leven voorbij ziet vliegen als je in de gaten heb op het moment dat je in de crash zit dat het ernstig kan zijn of worden (i.v.m. palen vangrails bomen etc.)

Echter heb je zelf altijd iets van ik ben een bangerik of altijd een geluksvogel.

Bij mij het laatste. Ben niet zo bang om te crashen op zich ook al gebeurt dat nooit bij mij tot op heden, maar als ik kijk naar mijn crashes met de auto en met de brommert (dat is heel lang geleden) dan heb ik nog nooit wat gebroken of in het ziekenhuis terecht gekomen.

En ik heb in totaal 4 ernstige crashes meegemaakt. Daarbij was mijn ademhaling behoorlijk afgeknepen in 2 van de 4 gevallen, maar ben gewoon toen naar huis gebracht of gereden voor zover dat nog kon.
 
Om het moment dat je weet dat het spannend gaat worden lijkt het wel dat je hersens op topspeed gaan werken, wat in werkelijkheid een paar seconden is, beleef je zelf heel intens.
Het vallen ed heb je juist weer niet in de gaten, idd pas weer als je glijdt op landt oid.
Dan idd lijkt het effe of er niets aan de hand is, maar daarna ga je het wel voelen.
Laatste is een beetje afhankelijk van hoe je valt.
 
Ik niet. Ik ben met een noodgang de bocht uit gevlogen door prikkeldraad heen een 70 meter de weg af een weiland in.

En vanaf kort voor het prikkeldraad tot laatste paar meter rollen heb ik niet mee gekregen.

Maar denk bij langzame crashen dat je het wel mee krijgt allemaal.

Edit: Oh ja. Motor total-loss en ik alleen dikke vinger en rechterbovenarm beetje opengehaald door prikkeldraad. Zie ook: Afgestapt op de verkeerde manier
 
Laatst bewerkt:
Zow, reacties gaan lekker! Leuke verhalen allemaal :9 :P . Ik zit ze hier met veel plezier te lezen. Niet dat ik hoop dat mensen zullen crashen ofzo, maar ik vind het erg interessant om te lezen hoe mensen dat ervaren.

Sterkte voor de mensen die nog over de (fysieke en financiele) schade heen moeten komen!
 
Ik had ook zoiets van "heb ik dat ook weer meegemaakt"
Wat scheelde was dat ik begon met een oude chopper waar ik de graspollen van afklopte en verder reed (met gehakt knieen) :)

En idd, pijn komt later pas.
 
Nog nooit brokken gemaakt met de auto :) *houden zo* (motor rbw moet nog komen)

Maar wel vaak bijna. Op dat moment maak ik alles wél bewust mee. Ik weet nog tot in de detail wat er gebeurde en wat ik zag. Ook maak je keuzes op dat moment.. Wijk ik uit naar rechts? Of naar links? Wat als ik niet uitwijk? Wat gebeurd er achter mij?
Zo maakte ik de keuze om uit te wijken, de berm in, niet omdat ik anders op de auto voor mij zou knallen (ik kon tijdig remmen) maar omdat anders degene achter mij, op mij zou knallen.

Maar op de motor gaat alles sneller he 8-)
 
Ik ben heel kort buiten bewustzijn geweest. Maar toen ik stil lag kwam ik weer bij. Meteen daarna begon de pijn, en ik kan je vertellen dat het heel veel pijn doet als je met 200 afstapt en daarna de vangrail in vliegt.

Tussendoor in vlagen buitenwesten geweest maar het meeste toch bewust meegemaakt.

Het is een klote ervaring die je heeeeel lang meedraagt.


full
 
Zow, reacties gaan lekker! Leuke verhalen allemaal :9 :P . Ik zit ze hier met veel plezier te lezen. Niet dat ik hoop dat mensen zullen crashen ofzo, maar ik vind het erg interessant om te lezen hoe mensen dat ervaren.

Sterkte voor de mensen die nog over de (fysieke en financiele) schade heen moeten komen!

Ik ben niet bang dus schade's op welk vlak dan ook NOT FOR ME BOY! :) Ik ben niet iemand die ergens lang bij stil staat. Geen slachtofferhulp etc. allemaal BULLSHIT!
 
Vooral als je halverwege de bocht merkt dat je iets te fanatiek ging.. Dat is erg vervelend.. Plat, platter.. Hmmz dit gaat fout.. Auw.. En dan is het KLETS!. Eenmaal in de berm denk je.. Hmm fack.. En dan merk je ook pas dat je iets gekneusd hebt.. :) Wat wel mooi is, is dat timelapse moment, op het moment dat je hersenen 1000 afwegingen in een ogenblik maakt. Dat links rechts, remmen, gas erop, en alle mogelijke acties berekend om een zo goed mogelijke "outcome" te krijgen. Helaas gaat het nog 9 van de 10 keer mis. :D
 
zoals de meesten, heb ik van de crash zelf niets meer meegekregen, behalve halverwege het glijden zag ik mijn fietsie voorbijglijden, richting een auto. dat deed nog het meest pijn. momenten daarna weer niet meegekregen. het eerst dat ik me kan herinneren is dat ik opstond, en die kerel enorm wilde uitschelden. niet gedaan, hij heeft me later nog naar huis gebracht zelfs.
daarna had ik alleen de behoefte om die fiets midden op de snelweg te laten liggen, maar ach ook al weer niet gedaan. (obvious?) later wilde ik hem ophalen, was hij weg!!!! rijkswaterstaat had hem op laten halen, netjes in utrecht laten bezorgen, op kosten van de tegenpartij. die hebben ook mijn huidige trots betaald( meerendeel dan ).
 
Heb gelukkig nog nooit een ongeluk met mijn motor meegemaakt en dat hoop ik ook zo te houden! Maar ben een keer bedolven onder een pallet met komkommers die omvielen tijdens het werken. Het gaat hier om ongeveer 450 kg die over je heen vallen.

Ik merkte van het ongeluk zelf niet veel maar toen ik op de grond lag leek het wel een half uur te duren voordat er hulp kwam. Terwijl er binnen 5 seconden zeker 10 man bij me waren om me te helpen. Voelde in het begin geen pijn, maar dat veranderde heel snel en begon overal pijn te voelen. Ben er gelukkig nog goed vanaf gekomen, had "slechts" een zwaar gekneusde knie en overal blauwe plekken. De dag erna was nog erger, overal spierpijn en stijf.
 
:? :X Wacht maar tot je een keer de dood in de ogen kijkt....
Slachtofferhulp kan ook voor de nabestaanden zijn B|

Tuurlijk, tuurlijk! Ik had mijn uitspraak ook even moeten nuanceren. Het is zo, dat ik dat niet nodig heb. En geloof me ik heb al heel wat mindere dingen gezien en meegemaakt. En er zijn mensen die er aan onder doorgaan. Heeft misschien met mijn opvoeding te maken, maar denk dat ik toch een harde ben dan zeg maar.

En ik wil echt helemaal niemand voor het hoofd stoten.
 
Mijn eerste echte ongeluk op de motor was op het circuit van Zolder op 16 april 2004. In een bocht naar rechts gleed mijn achterband weg. Toen ik hem voelde wegglijden dacht ik nog van K*T, maar kort daarna maakte ik een rotklap met mijn hoofd. Dacht dat mijn helm uit elkaar spatte. Dat deed wel zeer. Even zwart.... daarna opstaan maar ik viel meteen weer om. Op een gegeven moment toch mijn motor gepakt en aan de kant gezet. Met hulp van wat marshalls. Later werd ik vervoerd naar het ziekenhuis en daar ben ik wel een paar keer weggezakt. Ook in het ziekenhuis tijdens allerlei scans en foto's zakte ik geregelt weg.de volgende dag leek ik wel een oud mannetje kon bijna niet lopen van de stijfheid. Heb nog 4 dagen mogen blijven.
 
Tuurlijk, tuurlijk! Ik had mijn uitspraak ook even moeten nuanceren. Het is zo, dat ik dat niet nodig heb. En geloof me ik heb al heel wat mindere dingen gezien en meegemaakt. En er zijn mensen die er aan onder doorgaan. Heeft misschien met mijn opvoeding te maken, maar denk dat ik toch een harde ben dan zeg maar.

En ik wil echt helemaal niemand voor het hoofd stoten.
Is al goed ;)
 
Met de motor nog niet gecrashed. Met de auto wel twee keer meegemaakt is al lang geleden maar kan het me nog goed herinneren.

Eerste keer:
Ik nader een bocht en stuur te hard in, ging met ca. 80-90km. Ik kreeg overstuur, achterkant brak uit. Auto spint naar binnen, richting boom, daarna tegensturen. Ik draai de neus nog net voorlangs de boom, de achterkant vliegt er slippend vol in.
Dit maakte ik allemaal heel bewust mee. Vond het op de een of andere manier ook niet eng. Zoiets gebeurt in 1-2 seconden maar voor je gevoel duurt het een paar minuten.
Het autootje met een nieuwprijs van ca. 35000 gulden had toen 12000 gulden schade, was dus een behoorlijke klapper.
Deze dus heel bewust meegemaakt.

Tweede keer:
Ik sta voor een stoplicht. Kijk in mijn spiegel en zie een auto al zeer dichtbij en toch nog hard naderen......ik wilde mijn vrouwtje nog vertellen zich vast te houden. Maar toen was het al boem, zwart gat............
Achteraf dacht ik haar gewaarschuwd te hebben, zij zei echter dat ik dit niet gedaan had. Vanaf het moment dat ik in de spiegel keek tot het moment dat ik uitstapte kan ik me niks meer herinneren.
(was trouwens weer met hetzelde autootje, 3 weken na het ongeval hierboven, mijn baas was er niet gelukkig mee........)

Met de crossmotor ook een paar keer op mijn bek gegaan. Niks ernstigs, hooguit wat schaafwonden en kneuzingen. Wel elke keer bewust meegemaakt en ook nog geprobeerd mezelf te beschermen tijdens de val.
 
Pijn veel relatief mee op dat moment, dat begon pas toen zn het asfalt uit mn hand gingen peuteren :9 (handschoen was gescheurd).
 
Om het moment dat je weet dat het spannend gaat worden lijkt het wel dat je hersens op topspeed gaan werken, wat in werkelijkheid een paar seconden is, beleef je zelf heel intens.
Het vallen ed heb je juist weer niet in de gaten, idd pas weer als je glijdt op landt oid.
Dan idd lijkt het effe of er niets aan de hand is, maar daarna ga je het wel voelen.
Laatste is een beetje afhankelijk van hoe je valt.
:^

Tis hoe dan ook geen prettig gevoel... En de pijn die je hebt naderhand, en de duizenden guldens die voor je neus kapotvallen.. :(
 
Mijn schuiver op zandvoort wel bewust meegemaakt. Schraaaap, duikel duikel op mijn rug de grindbak in via de curbstone.

Tijdens het glijden nog naar de de lucht gekeken en gedacht: "K". Toen ik stil lag eerst tenen bewogen, toen de vingers, handen, benen, gevoeld aan mijn rug door mijn billen samen te knijpen... Gelukkig niets gebroken.

Je hersenen registreren alles. De reden van black out is dat de amygdala en de forte cortex bepalen het hoe en wat. Dit is je oerinstinct en dat kun je zelf nauwelijks sturen (tenzij je er heel veel op traint).

Promotor heeft nu op hun site een mooi stukje hierover staan.

http://www.promotor.nl/servlet/ContentServer?pagename=Bladen/Render&c=Bla_NwsArtikel&cid=1078812814878&start=Variables.start
 
Ja vet al die verhalen over crashes.
Maar kom zelf pas net kijken in motorland en heb daar gelukkig nog geen ervaring mee.

Wel opvallend dat iemand die nog niet eens zijn rijbewijs heeft zich al afvraagt hoe het is om tijdens het rijden af te stappen. :?

Je bent heel wat van plan zeker. O-)
 
Terug
Bovenaan Onderaan