Reisverslag 2020: Plan B, Zweden

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
8.530
6.025
Krommenie
Dag 26, Donderdag 1 oktober 2020. Gereden: 398. Totaal: 5699

De afgelopen dagen ben ik niet erg opgeschoten, dus vandaag wil ik wel weer eens wat kilometers maken. Moet ook wel trouwens, want de laatste dagen zijn aangebroken en morgen aan het einde van de dag wil ik in Trollhättan zijn. Ik heb de wekker dus maar weer eens gezet, en om 7 uur ben ik van de partij. Ontbijten doe ik altijd op het gemakje, en daarna loop ik nog een klein rondje over de camping. Het nadeel dat het in deze tijd zo snel donker is, is dat je eigenlijk geen idee hebt waar je nou eigenlijk staat. Een klein kwartiertje lopen, en dan de boel afbreken. Buitentent is wat vochtig van de condens, dus die gooi ik nog even over de motor om een klein beetje te drogen. Ik begin vrij rustig, maar omdat ik niet helemaal gerust ben op de bewolking zet ik toch even een eindsprintje in. Nog even mijn wasgoed uit de droogruimte halen, en dan ben ik klaar voor vertrek.

IMG_20201001_084822.jpg

Om te beginnen ga ik vandaag even de toerist uithangen. Niks voor mij eigenlijk, maar als je hier bent kan je er eigenlijk niet omheen, de houten en handbeschilderde Dalarnapaardjes. Het is zo'n beetje het nationale symbool van Zweden, of in ieder geval van de provincie Dalarna. Ze worden gemaakt in het plaatsje Nusnäs, op een paar minuten rijden van Mora. Je kan de fabriek bezoeken, uiteraard de winkel (die zowat groter is dan de fabriek), en in de winkel zit ook nog een outlet van de bekende Morakniv messen. In het kader van “nu we er toch zijn” ga ik even kijken, en in de afwezigheid van busladingen Chinezen moet natuurlijk iemand de honneurs waarnemen.

Het is een minuut of 10 rijden, dus ik ben er zo. Je kan gewoon de fabriek inlopen en een beetje rondkijken. Zoveel stelt het ook niet voor. Uiteraard worden ze tegenwoordig in massa gemaakt, maar nog steeds een soort van handmatig. Een medewerker zit de hele dag achter de lintzaag om de grove vormen uit te zagen, de volgende werkt het af met een mes, schuren, verfbad voor de ondergrondkleur, en na drogen wordt de rest van de beschildering nog steeds handmatig gedaan. Blanke lak, drogen, klaar. Best leuk om eens te zien, vooral die vent achter de lintzaag die toch best precisiewerk achter zo’n enorm ding doet. Benieuwd hoeveel van zijn collega’s al bij de eerste hulp hebben gezeten. Na een klein half uurtje heb ik het wel weer gezien. Ik ben niet zo van de souvenirs, maar nu ik er toch ben neem ik toch maar een klein modelletje mee voor thuis. Buiten staat mijn eigen trouwe en niet handgeschilderde paard al op me te wachten ;)

IMG_20210129_215010.jpg
Wie wil zien hoe het in zijn werk gaat, zie hier.

Ik rij weer terug richting Mora, waar ik bij de pomp nog even een bakkie en een kaneelbroodje doe. Ondertussen hou ik de E45 naast me in de gaten, want gisteravond las ik op het forum dat mede MF’er @Ez87 hier ergens in de buurt moet rijden. Met 3 man op identieke Honda Pacific Coasts rijden ze door Zweden. Eén Pacific Coast zou waarschijnlijk al opvallen, maar 3 achter elkaar zijn natuurlijk helemaal niet te missen. Het is inmiddels bijna 11 uur, dus grote kans dat ze al voorbij zijn, maar je weet nooit.

Gisteravond las ik in dit bericht van @rojerasen ook de tip om via de 26 naar het zuiden te rijden, die is een stuk bochtiger van de E45. Nou komt het goed uit dat die ook precies de kant op gaat waar ik heen wil, zo helpt MF je toch steeds weer een beetje verder. Ik wil tussen de twee grote meren door, om daar nog een stuk de TET te volgen. Op de heenweg ben ik al langs de Noorse grens gegaan, dus je moet het ook een beetje afwisselen. Ik wil de TET oppakken bij Kristinehamn, en dat is precies waar de 26 heen loopt. Komt goed uit dus. Nou is Kristinehamn nog wel 220 kilometer rijden, dus ik ben nog wel even bezig voor ik daar ben. Eerst nog een stukje over de E45, maar de colonne rode PC’s kom ik helaas niet tegen. Dan is het even een paar uurtjes benzine verbranden richting het zuiden. De 26 is inderdaad wel iets leuker dan de E45. Verwacht niet dat je de vellen van de banden rijdt, maar het is beter dan de E45.

Met boodschappen en lunchpauze tussendoor is het al zowat 15:00 uur als ik in Kristinehamn aankom. Het was vooral kilometers maken, dus het maken van foto's is er een beetje bij ingeschoten vandaag. Een kilometer of 50 geleden heb ik de tank al vol gegooid, dus ik kan gelijk van start. De bedoeling is om nog tot een uurtje of 5/half 6 over de TET te rijden, en dan voor de laatste keer nog een nachtje te wildkamperen. Beetje op tijd stoppen, nog wat brandhout zoeken en om het af te leren nog een avondje naar de vlammen staren. Dat liep iets anders…

Tegen 17:00 uur zie ik op de TET-app dat er even verderop een noodshelter is. Dat is een mooie overnachtingsplek, en met een beetje geluk ligt er nog brandhout ook, helemaal makkelijk. Rond half 6 ben ik daar, maar het pad wat naar de shelter zou moeten lopen eindigt in de tuin van een huis met een paar dikke verbodsborden ervoor. Dat is dus niet helemaal de bedoeling. Stukje terug loopt een wandelpad, maar daar liggen zulke dikke bomen overheen dat ik daar onmogelijk doorkom. Als ik het zo zie is de shelter ook nog wel een stukje verderop, en ik ga niet met al mijn spullen lopen zeulen en de motor ergens op een bospad achterlaten. Ik probeer nog een ander pad, maar ook daar loop ik al snel vast. Leuk die app, maar daar hebben ze kennelijk gewoon een poi-bestand met shelters overheen gelegd, waarbij je er lang niet altijd met de motor kan komen. Dan heb je er dus nog weinig aan.

Door al het gekloot is het inmiddels 18:00 uur, en zit er niks anders op dan verder te gaan. De route loopt door zompig terrein, en werkelijk nergens spot ik een geschikte plek om te kamperen. Ik kom her en der wat elandjagers tegen, dus om hier ergens een plek te zoeken lijkt me ook geen strak idee. Nog even verder dus. Het is inmiddels al aan het schemeren als ik een bord naar een camping zie staan. Ook goed, dan maar niet in het wild. Over een half uurtje is het donker, dus veel tijd heb ik niet meer. Na een paar minuutjes rijden kom ik op de camping, maar stuit ik op een dichte slagboom. De camping is maar geopend tot 5 september. Schiet lekker op zo. Er staat wel een bord met de uitleg dat het een natuurcamping is, en dat je moet betalen door geld in een brievenbus te gooien. Daaruit trek ik de conclusie dat er dus geen permanente beheerder is, dus als ik langs de slagboom kan komen dan kan ik daar vast alsnog wel kamperen. Er is een paadje langs de slagboom, maar dat loopt gevaarlijk dicht langs een greppeltje. Als ik voorzichtig aan doe moet het lukken, maar als mijn voorwiel erin schiet ben ik de sjaak. Eigenlijk is het beter om de koffers er even af te halen, dan kan wat dichter langs de slagboom. Maar ik ben eigenwijs, dus ik probeer het zo wel. En wat gebeurt er als je eigenwijs bent en heel hard probeert dat greppeltje te missen? Juist ja, de koffer tikt net tegen de slagboom, ik ben even mijn evenwicht kwijt en het voorwiel schiet de greppel in. Fuck...

Ik kan de motor nog houden, maar met het voorwiel bijna een meter lager dan het achterwiel krijg ik hem natuurlijk nooit achteruit terug. Ik heb wat spanriempjes bij me, voor nood of weet ik veel waarvoor. Voor nu dus. Ik trek een riempje om de voorremgreep, dan zakt hij in ieder geval niet verder. Dan voorzichtig afstappen, wat nu? Achterruit trekken wordt lastig als de voorrem er op staat. Ik moet koste wat kost zien te voorkomen dat het hele spul de greppel in gaat, want dan ben ik helemaal aan de beurt. Ik bedenk me dat er nog een spanband in het tasje achterop zit, dus peuter de spanband eruit, trek hem door het kofferrek en aan de slagboom. Die zakt in ieder geval niet verder de greppel in. Als ik de motor nou steeds een stukje naar achteren trek, dan de spanband weer aantrek, net zo lang tot hij er uit is. In theorie best een goed idee, al zeg ik het zelf. Nu de praktijk. De achterste spanband zit vast, dus het riempje om de voorrem kan eraf. Dan gebeurt het allerlaatste wat ik had verwacht... Pats, spanband breekt, en de motor stort ter aarde. Verzin je toch niet dit.

IMG_20201001_185758.jpg

Goed, ik sta hier nog wel even. Check de telefoon, ja gelukkig ik heb bereik, dat is in ieder geval geruststellend want dan kan ik altijd nog hulptroepen inschakelen. Ik zweet me intussen de tandjes, en het is zowat donker. Even de rust pakken en een plan maken, want voorlopig ben ik hier nog wel even bezig. Eerst maar een paar lagen kleding uit, bagage eraf, en m’n hoofdlamp zoeken. Ik trek de motor weer op de wielen, dat is een makkie, maar hoe nu verder? Het voorwiel staat nog steeds in de greppel, en achteruit trekken gaat echt niet lukken. Ik zie geen andere optie dan ook de achterkant de greppel maar in te laten rollen. Dan hopen dat ik genoeg grip heb, en snelheid kan maken om er weer uit de komen. Eerst een keer proberen, maar zoals verwacht graaft hij zich meteen in. Dan wat stukken hout voor het achterwiel, maar het gladde hout in de modder heeft weinig succes. Het is wel duidelijk dat ik hem eerst een stuk op zijn kant moet trekken voor ik genoeg ruimte heb om het gat op te vullen en hopelijk wat grip te krijgen. Aan de ene kant van de greppel staat een boom, aan de andere kant een dikke stronk, dus dat is ook niet ideaal. Ik probeer het allemaal nog een beetje voorzichtig te doen, want om je nieuwe motor nou zijwaarts over een boomstronk heen te sleuren is me een beetje te pijnlijk. Ik leg de bagagerol op die boomstronk, zodat ik de motor er overheen kan trekken. In de rol zit toch alleen maar zacht materiaal, slaapzak, kleding en dergelijke, daar kan ik niks aan kapot. In het ergste geval scheurt die rol, maar dat zien we dan wel weer. Ik trek de motor op zijn kant, de rol tussen de motor en de boomstronk, werkt eigenlijk perfect. Ik graaf een geul voor het achterwiel en gooi een grote stapel takken in het gat. Motor weer op de wielen en proberen. Het lukt nog niet helemaal, maar dit is wel de manier. Nog een keer proberen, motor weer op zijn kant, meer hout in het gat, en een nieuwe poging. Met mijn volle gewicht meeduwen, koppeling los en gas erop. Het achterwiel spuit een stroom van prut, mos en takken de weg op, maar langzaam geeft hij zich gewonnen en klimt het gat uit. De grootste hindernis is overwonnen. Daarna is het nog even ploeteren om weer op het pad te komen, want het is allemaal zo zompig als wat. Na bij elkaar zeker een uur te hebben staan kloten heb ik gelukkig weer vaste grond onder de bandjes. Dat viel niet mee! Ik heb me in mijn eentje wel vaker in wat lastige situaties gebracht, maar dit was wel de eerste keer dat ik echt mijn twijfels had of ik dit alleen wel zou fixen.

IMG_20201001_190804.jpg

IMG_20201001_190815.jpg

Goed, we gingen kamperen. Ik hang alle bagage weer aan de motor, en rij de laatste paar honderd meter richting de camping. Wat zie ik tussen de bomen door, verlichting, een huis, een auto. Fuck, er woont dus toch iemand! Wat ga ik doen, aanbellen? Ja sorry, ik heb net jullie hele toegangspad geruïneerd omdat ik langs de slagboom wilde, maar mag ik hier alsnog staan? Nee dat gaat me effe te ver. Dus zit er niks anders op dan omkeren, en ik kom uiteraard weer bij de slagboom. Ik heb er wel van geleerd, dus de koffers eraf, bochtje breed opzetten, en erlangs. Nog geen minuut werk. Wat ben ik toch een eigenwijze prutser, had dat meteen gedaan! Nouja, ik kan er wel om lachen, het was een mooi avontuur, zo bouw je een band op met je motor :+

Na de slagboom hang ik de koffers er weer aan, en gas op de lolly. Een paar kilometer terug was een parkeerplaats die ik eigenlijk als ongeschikt had bestempeld, maar nood breekt wetten. Het is inmiddels pikdonker, dus ik moet toch wat. Een van de redenen van het ongeschikt stempel van deze plek was dat er geen stromend water in de buurt is, en dan moet ik het dus doen met de 2 liter drinkwater die ik nog heb. Dat is niet echt veel als je je net kapot gezweet hebt en onder de prut zit, maar het is niet anders. In ieder geval mijn gezicht en handen gewassen, tent opgezet, eten gemaakt en een bakkie gezet, en daarna netflix maar weer eens aangeslingerd. Ben kapot, eerst bijna 400km afgetikt, en daarna nog even de motor uitgegraven. Ik had me de avond iets anders voorgesteld, idyllisch plekje, vuurtje erbij, net als in de folder. Dat liep iets anders, maar memorabel was het zeker, en stiekem ook wel humor.

Dag 26.png
 

maarten1973

Die hard MF'er
5 apr 2007
910
356
Dit was weer een onverwachte wending. Eigenwijs is ook wijs :}
Hoe kom je anders aan dit soort verhalen.. mooi man, wederom bedankt voor het delen.
 

bommes

Capo del formaggio
16 okt 2012
1.593
1.072
Die gedachten dat je het niet alleen gaat redden in zo een situatie en dan de overwinning als het toch lukt.. Heerlijk, geweldig en herkenbaar.

Je hebt nog de tegenwoordigheid van geest gehad om wat foto's te maken.
Dan was het eigenlijk nog niet penibele genoeg.. :P
 

rojerasen

MF veteraan
5 feb 2014
1.389
389
almelo
Ik vind je een held ! Wel een wat domme, maar toch. Ik heb geleerd dat slagbomen er meestal niet voor niets staan. Even off topic : ik werkte ooit in de voormalige DDR, vlak na de Wende. Een keer een slagboom genegeerd ( auto ervoor laten staan ) en prompt opgepakt door twee knap chagrijnige dienders. Later, in een zoektocht naar huis om files te vermijden , en ik had immers zo'n goed gedetailleerde landkaart, beland via onverhard met mijn auto op voormalig Russisch legerterrein. Ook hier bleek bewaking en werd ik met mijn Ford Sierra uit de bagger getrokken en begeleid door imposante legerdingen weer ergens heengebracht van waaruit ik weer op weg kon. Sindsdien gehoorzaam ik aan slagbomen !! Maar wel een lekker sappig verhaal van jou !!!
 

brancopreto

Droomrijder
Donateur
24 feb 2008
53
82
Huisduinen
Mooi verhaal! En dat greppel verhaal blijft je wel bij en is enorm mooi om te delen. Althans, ik vond het een mooi verhaal 😃.
Het is al vaker gezegd, maar ook ik lees met veel plezier je verhalen, en meer in het bijzonder stel ik ook de beschrijving van je overdenkingen en gevoelens op prijs. Dat maakt het een stuk persoonlijker en interessanter om te lezen dan enkel “bochtje hier en bochtje daar”.
Ook de praktische kant van hoe je dingen soms aanpakt zijn leuk om te lezen en kunnen nog eens nuttig zijn wanneer het mij (of een andere lezer) overkomt. Ik zal iig jouw verhaal onthouden als ik eens lang een greppel + slagboom moet manoeuvreren 👍😃.
 

Tmanneke

MF veteraan
10 mrt 2020
1.135
1.162
We reizen om te leren, niet in het minst van onze fouten. 8-)
Goed dat je er achteraf nog zelf om kon lachen, dat maakt zulke belevenissen nog draaglijk. Maar jep, je zal wel wat afgevloekt hebben.
 

dgr

MF veteraan
30 apr 2006
1.119
128
Breda
Stoer dat je dan zo beheerst blijft en gewoon nog in het donker foto's staat te maken van hoe je praktisch nieuwe motor in de greppel ligt. :t
Het was sowieso al een onwijs leuk reisverslag, maar dit is qua "avontuur" wel de kers op de taart :}
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
8.530
6.025
Krommenie
Ik vind je een held ! Wel een wat domme, maar toch. Ik heb geleerd dat slagbomen er meestal niet voor niets staan. Even off topic : ik werkte ooit in de voormalige DDR, vlak na de Wende. Een keer een slagboom genegeerd ( auto ervoor laten staan ) en prompt opgepakt door twee knap chagrijnige dienders. Later, in een zoektocht naar huis om files te vermijden , en ik had immers zo'n goed gedetailleerde landkaart, beland via onverhard met mijn auto op voormalig Russisch legerterrein. Ook hier bleek bewaking en werd ik met mijn Ford Sierra uit de bagger getrokken en begeleid door imposante legerdingen weer ergens heengebracht van waaruit ik weer op weg kon. Sindsdien gehoorzaam ik aan slagbomen !! Maar wel een lekker sappig verhaal van jou !!!

Voor Russische slagbomen heb ik wel iets meer ontzag :+
DSC02444.JPG
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
8.530
6.025
Krommenie
Dag 27, Vrijdag 2 oktober 2020. Gereden: 301.5. Totaal: 6000,5

Redelijk goed geslapen, ondanks dat er ook midden in de nacht van die enorme bomentrucks vlak langs kwamen denderen. Als die er nou gisteravond waren, een extra paar handen waren wel welkom geweest! Ik schraap de meeste prut en mos even van de motor, en ik kan hem bij daglicht wat beter bekijken dan gisteravond. Hoewel ik tijdens het omtrekken wel wat kappen hoorde kraken zie ik zo op het eerste gezicht geen schade. Nou ging het ook allemaal niet hard, en was de ondergrond ook nog eens zacht, dus veel kan er niet gebeurd zijn. En anders is het jammer, het is een gebruiksvoorwerp. Alleen een van de handgrepen van mijn koffer is gesneuveld, maar die zat al niet lekker dus dat was een kwestie van tijd. Ik ga nu niet lopen beunen, dat fix ik thuis wel weer. Er zitten nu alleen twee gaten in het deksel, maar zover ik kan zien voorspellen ze de komende dagen toch geen regen dus dat is niet zo’n ramp. En anders hebben we altijd nog tape.

De laatste druppels water uit de camelbak zijn nog net genoeg voor een bakkie, maar dan is het echt op. Ik kan mijn tanden niet eens meer poetsen. Normaal heb ik genoeg water voor twee dagen, maar dan zorg ik dat ik ergens aan het water sta zodat ik (af)wassen en dergelijke gewoon in een meer of riviertje kan doen. Nu was het even niet anders, ik zat zelf ook zo onder de prut dat ik me wel moest wassen, en dan gaat het hard. Straks onderweg maar even wat water scoren.

Bij het opladen van de bagage kom ik er achter dat ik de twee montageriempjes van het tasje wat ik achterop heb mis. Vanaf de plaats delict naar hier heb ik het tasje in mijn hand gehouden, dus die liggen waarschijnlijk nog daar. Eerst nog even terug dus, kan gelijk even kijken wat ik heb aangericht. De riempjes liggen inderdaad nog daar, en de schade aan de ondergrond valt eigenlijk best mee.

IMG_20201002_082420.jpg

Na een paar minuten zit ik weer op de TET, en ga ik verder met wat eigenlijk de laatste echte vakantiedag is. Vanavond wil ik uitkomen in Trollhättan. Dat is een uurtje rijden tot Göteborg, waar ik morgenavond de boot terug heb. De TET loopt niet die kant op, dus ik rij tot een uurtje of 3 vanmiddag door, en daarna ga ik het laatste stuk over de verharde weg naar Trollhättan. Of ik rij tot waar de TET de doorgaande weg naar Trollhättan kruist, net wat eerder is. Het is beetje lastig in te schatten hoe lang je over de TET routes doet, kilometers zeggen niet zoveel. Soms heb je hier stukken waar je met 80 overheen kan, soms heb je twee voeten aan de grond omdat het spekglad is. Ik zie dus wel, of het wordt die kruising, en als ik daar om 15:00 uur nog niet ben stop ik eerder. Ben ik ook nog een beetje bijtijds op de camping. Het is pas 8 uur, dus ik heb nog tijd zat.

Het is echt een leuke route vandaag. Ik begin nog een beetje in het bos, zelfs met een paar stukjes singletrack. Dan een stuk wat meer door landbouwgebied loopt. Een beetje glooiend en wat leuke bochten over strak gravel waar je lekker kan spelen. In de dorpjes en langs huizen wel even beschaafd natuurlijk, want zelfs hier in Zweden hangen bordjes die TET-rijders waarschuwen om de snelheid laag te houden. Het is dus niet alleen NL en België waar de route onder vuur ligt. Ik kom langs een paar prachtige noodshelters, langs het water, brandhout erbij, precies waar ik gisteren op gehoopt had. Maar ik ben al een dik uur onderweg vandaag en dat had ik gisteren nooit meer bij daglicht gehaald.

IMG_20201002_094134.jpg

IMG_20201002_103027.jpg

Tegen een uur of 11 begin ik toch serieuze uitdrogingsverschijnselen te krijgen, aangezien ik nog niks ben tegengekomen moet ik toch echt even van de route af. In het dorpje Tibro vind ik een supermarkt. Grote fles water, wat broodjes en een bak koffie, dik voor elkaar. Ik wil de fles overgooien in de camelbak, draai de top open, Tsssssjj. Shit, bubbels, daar had ik natuurlijk weer niet op gelet. Zal wel goedkomen, een camelbak ontploft vast niet zomaar.

In de middag komt er een prachtig stukje route voorbij. Hier heeft iemand die plaatselijk bekend was duidelijk zijn best op gedaan. Prachtige route, leuke paden dwars door het bos. En dan echt de oude smalle bospaadjes, die waar je in Nederland wordt afgeschoten als je je daar op durft te wagen. Heel erg leuk. Het wordt hier kennelijk ook gedoogd om te crossen, of het boeit gewoon niemand, want er zijn de nodige crossparcourtjes te zien. Daar waag ik me maar niet op, daar is de motor echt te zwaar voor. Net als ik denk dat ik echt niemand meer tegen ga komen staat er een auto langs het pad. Ik kom dichterbij, gele kentekenplaat. Nederlanders, die zitten ook echt overal. Er stapt net een vrouw met een hond uit. De hond slaat gelijk aan, dus ik stop en vraag meteen in het Nederlands “hij bijt toch niet he?”. Mevrouw had natuurlijk geen Nederlands verwacht, dus ze moet even schakelen, maar uiteindelijk hebben we een heel leuk gesprek. Ze is gepensioneerd en heeft al jaren een huis hier in Zweden, dus weet heel veel over de omgeving. Dat zijn de spontane ontmoetingen die reizen zo leuk maken. Ze heeft hier net nog een eland gezien, dus ik hou mijn ogen op de omgeving. Ik zie wel pootafdrukken in het mulle zand, maar daar blijft het verder ook bij. Een heel leuk stukje van de route, waar je eigenlijk vergeet om te stoppen voor foto’s.

IMG_20201002_133930.jpg

IMG_20201002_135150.jpg

Na een wat late lunchstop, ben ik net iets na half 3 op het punt waar ik vooraf had besloten te stoppen. Komt precies mooi uit dus. De laatste meters onverhard in Zweden zitten erop! Ik ga de 47 op, richting Trollhättan, nog 110km. Bij Falköping even een stop om de tank weer vol te gooien. Net op tijd bedenk ik me om contant te betalen, want ik heb nog ruim 400 kroon contant bij me. Net zoals in NL wordt het hier ook gepromoot zoveel mogelijk met pin te betalen, maar dat contante geld moet ik voor morgenavond nog wel even kwijt. De Stenaline is helemaal card only, dus voor die tijd moet het op. Met een volle tank schiet het in ieder geval al lekker op. Na nog een bakkie bij de pomp ga ik verder richting Trollhättan. De temperatuur is intussen opgelopen tot 19 graden, moet niet gekker worden! Na ruim 3 weken van maximaal 10 a 11 graden moet ik het gewoon even vastleggen.

IMG_20201002_163128.jpg

Het is een wat saai stuk, maar rond 5 uur kom ik aan op een camping net buiten Trollhättan. Prima plek, mooi strak gemaaid veld voor de tent. Eerst even de tent opzetten, en dan kan ik mooi even wat dingetjes opruimen. Alles weer een beetje netjes organiseren en inpakken voor de terugweg morgen. Dan even de motor nalopen, ketting spannen en weer goed in het vet. Oliepeil is nog goed, maar ik had ook niet anders verwacht met een nieuwe motor. Ik heb niet eens olie bij me trouwens, maar van de 660 ben ik gewend dat ik elke paar dagen wel even moet bijvullen, dus dat zit er nou eenmaal ingebakken.

Na een bakkie en klein rondje lopen gooi ik de laatste zak instantpasta in de pan, dan is dat ook weer op. Afwas gedaan, bakkie gezet, alles klaar voor morgen. Dan even lekker douchen, en maar weer eens scheren want ik zie eruit als een wilde. Ik vind gelukkig nog een shirt wat nog iets minder stinkt dan de rest. Wat dat betreft is het goed dat het klaar is, kleding is vies, tent is vies, handdoek meurt, slaapzak ruikt muf, die 4 weken laten hun sporen wel na. Laatste nacht in de tent, morgen lig ik weer gewoon in een echt bed.

Dag 27.png
 

Ez87

MF veteraan
Donateur
22 jun 2011
1.141
720
Blackpool
Ik rij weer terug richting Mora, waar ik bij de pomp nog even een bakkie en een kaneelbroodje doe. Ondertussen hou ik de E45 naast me in de gaten, want gisteravond las ik op het forum dat mede MF’er @Ez87 hier ergens in de buurt moet rijden. Met 3 man op identieke Honda Pacific Coasts rijden ze door Zweden. Eén Pacific Coast zou waarschijnlijk al opvallen, maar 3 achter elkaar zijn natuurlijk helemaal niet te missen. Het is inmiddels bijna 11 uur, dus grote kans dat ze al voorbij zijn, maar je weet nooit.
Eerst nog een stukje over de E45, maar de colonne rode PC’s kom ik helaas niet tegen.

ZIt net even terug te kijken in mijn reisverslag en we zijn elkaar echt net mis gereden. Wij waren die zelfde dag net iets onder Mora. Om precies te zijn in het bos ten zuiden van Ryssa
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
8.530
6.025
Krommenie
ZIt net even terug te kijken in mijn reisverslag en we zijn elkaar echt net mis gereden. Wij waren die zelfde dag net iets onder Mora. Om precies te zijn in het bos ten zuiden van Ryssa
Ja ik herinner me nog dat je dat die dag in jouw topic schreef, daarom was ik extra aan het opletten. Zou wel leuk geweest zijn als we elkaar gespot hadden.
 
  • Leuk
Waarderingen: Ez87

brunifumi

Die hard MF'er
14 aug 2005
263
76
Barneveld
Dank voor het delen Frazer, goed verhaal en mooie plaatjes. Zweden staat weer een stukje hoger op mijn to do list. Wel het zuidelijk deel ivm beperkte tijd. Het lijkt me wat meer ontspannen dan Noorwegen, klopt dat? Je overdenkingen herken ik wel. Maar gewoon blijven doen, alleen reizen bevalt mij ook goed.
 

LePensZeur

Leipe Shit Ouwe
Qua foto's zou ik er zo heen willen ...

Na ruim 3 weken van maximaal 10 a 11 graden moet ik het gewoon even vastleggen.
Dat is voor mij bijna de minimale nachttemperatuur ....

tja en die slagboom :P , met offroad 1 keer aan het eind van een aflopend pad hield de weg op, over beter gezegd, hij begon want er lag een asfalt weg, maar wel 2 meter lager, en dat was toch echt een muur die langs die asfalt weg liep. keren zou uiterst vermoeiend geweest zijn maar een smak van 2 meter naar beneden in een betonnen greppel zag ik niet zitten.
Een oorzaak dat we daar uberhaupt waren kwam door mijn enigzins over enthousiaste voorrijder, de oorspronkelijke zat met een gebroken en een gekneuse rib op de camping , na een salto met dubbele flip bij ongeveer 100 Km/hr .
Ik zei dat ik dat echt niet zag zitten en onbevreesd heeft hij mijn xr400 die vrijwel verticale muur afgekregen, vlgs mij had ik al moeite om gewoon mijn persoon die 2 meter naar beneden te krijgen. op dat punt waren de mogelijke gevolgen voor de motor ook 100% ondergeschikt aan mijn eigen gezondheid.

Owja en water met bubbels moet wel 1 vd meest idiote uitvinden ooit zijn, dat daar niet dezelfde afschrikkende afbeeldingen opstaan als op rookwaren :P

sorry voor de offtopic :)
 

k0en

Er mag gedanst worden
Donateur
18 jan 2004
2.075
1.601
Utrecht
Gaaf reisverhaal. Gisteren in een keer gelezen. Had het topic een paar keer omhoog zien komen, maar nog niet toegekomen om het te lezen.
Ik heb zelf een keer (in 2003) een outdoorvakantie gedaan, in Branäs, vlak bij Sysslebäck. Ik zag op het kaartje van dag 7 dat je daar vlakbij geweest bent.

Vond het toen al een fantastisch mooi land en staat hoog op het lijstje om nog een terug te gaan, maar dan op de motor.
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
8.530
6.025
Krommenie
Dag 28, Zaterdag 3 oktober 2020. Gereden: 104,5. Totaal: 6105

Ik hoef me niet echt te haasten vandaag, ik kan tot 17:00 uur inchecken, en Göteborg is maar een uurtje rijden. De reden om de laatste nacht hier in Trollhättan te staan is dat ik vandaag nog het Saab-museum wil bezoeken. Dat is nog een mooie bezigheid voordat ik vanmiddag richting Göteborg rij. Het gaat pas om 10 uur open en is maar een paar minuten rijden, dus ik heb alle tijd. Laatste keer een bakkie zetten, laatste keer de tent weer inpakken. Voor ik zover ben begint het nog net even te regenen. Niet hard en niet lang, maar het is net allemaal vochtig. Ik droog de buitentent af met de handdoek, die heb ik toch niet meer nodig, en hang dan alles aan de waslijnen. Windje erbij, en een half uurtje later is het allemaal weer droog.

IMG_20201003_102044.jpg

De camping ligt een paar kilometer buiten Trollhättan, om 10 uur is alles ingepakt en rij ik in een paar minuutjes naar het centrum. Trollhättan is niet zo'n hele grote plaats, maar voor Zweden wel van groot belang. Wie Trollhättan zegt, zegt Saab. In 1937 werd Saab er opgericht, eerst als bouwer van vliegtuigen, en vanaf 1947 ook van personenauto. Tot het faillissement in 2012 was de fabriek in Trollhättan de grootste productielocatie van Saab, met ook de technologische bedrijven en toeleveranciers er omheen. Nog steeds is het een belangrijke technologische stad voor Zweden. Trollhattan heeft ook een grote filmstudio, gekscherend ook wel Trollywood genoemd, en hebben ze zelfs een eigen walk of fame in de stad. In 1909 werd de waterval in de rivier de Göta Älv, midden in het centrum van Trollhättan, afgedamd en werd de eerste grote Zweedse waterkrachtcentrale gebouwd. Dit leidde tot oprichting van de Kungliga Vattenfallsstyrelsen (Koninklijke Watervalautoriteit), later afgekort tot het inmiddels alom bekende Vattenfall. Zo, dan weten we dat ook weer, nu eerst het Saabmuseum.

Het is niet dat ik specifiek iets met Saab heb, eigenlijk wist ik er helemaal niks van behalve dat ze begonnen zijn met bouwen van vliegtuigen, inmiddels failliet zijn, en dat het Nederlandse Spyker nog een poging heeft gewaagd om het vlot te trekken. En ik had vroeger een collega die Saab gek was, en er zoveel had dat hij ongeveer elke dag van de maand een andere mee kon nemen. Om eerlijk te zijn vond ik het vroeger altijd maar lelijke auto’s.

Het museum behoorde officieel tot het Saab concern, en heeft dus een aantal exclusieve modellen. Prototypes waarvan er slechts één bestaat, de nummer 1 van dat model, laatst geproduceerde model van dat type, diverse rallywagens uit het officiële fabrieksteam, dat soort dingen. In wezen betrof het faillissement van Saab dus ook het museum, maar deels door de Zweedse staat en particuliere giften is het tegenwoordig een stichting en is de collectie bewaard gebleven. Ze hebben een groot aantal zeer mooi opengewerkte motorblokken, en waren ook het eerste merk wat in serie auto’s met turbomotoren produceerde. Saab was ook bekend vanwege zijn veilige auto’s, het waren de eerste auto's met een veiligheidskooi om de passagiers te beschermen, en diverse modellen werden zelfs verkozen tot veiligste auto van dat moment. Er stonden wat opengewerkte carrosserieën om alle delen van de kreukelzone mooi aan te geven. Wel jammer dat er weinig aandacht is voor de geschiedenis van het concern, en niet veel achtergrondinformatie. Eigenlijk is voornamelijk het model wat er stond beschreven, en verder niet zo veel. Maar, zeker een mooi museum om te bezoeken.

Ik rij nog even langs de watervallen aan de rand van de stad, en kijk nog even op een uitzichtpunt wat uitkijkt op de oude waterkrachtcentrale. Het straatbeeld in de stad is wel opvallend, van alle auto's die er rijden is zeker de helft een Saab, of een auto van Vattenfall. Verder is er in de stad weinig te beleven, het is toch een beetje de tijd volmaken. Het heeft ook geen nut om de hele middag in Göteborg voor de terminal te gaan staan wachten, maar ik wil natuurlijk ook niet op het laatste moment aankomen. Ik ga hier nog even wat eten, en dan ga ik toch maar alvast die kant op. Het eerste wat ik zie is een pizzatent, lijkt me prima.

IMG_20201003_124903.jpg

Na het eten stel ik de Garmin in op de terminal in Göteborg, nog een kilometer of 80 over de E45. Eenmaal daar gooi ik eerst nog even de tank vol, dan kan ik morgenochtend gelijk doorrijden. Bij de supermarkt even de laatste kronen opmaken met wat blikjes voor op de boot, paar broodjes voor morgenochtend, en dan ben ik ook mooi door het laatste cash geld heen.

De check-in loopt net als ik aankom, het is half 4, dus ik ben ruim op tijd. Eerst even buiten de rij mijn bagage die ik los mee aan boord neem uitzoeken. Dat is met de auto toch wel wat makkelijker, dan zet je gewoon je rugzakje met spullen voor onderweg op de achterbank. In de tussentijd krijg ik van een medewerker een formulier wat je in verband met Covid moet invullen. Contact en verblijfsgegevens mocht er later blijken dat er een besmet persoon aan boord was. Bijzonder dat je dit apart moet invullen terwijl ze al mijn gegevens al lang hebben, maar dat zal vanwege privacyoverwegingen niet voor die doeleinden gebruikt mogen worden denk ik. Soms slaan dat soort dingen een beetje door. Check-in door, en op het opstelterrein helemaal vooraan opstellen want motoren gaan als eerst aan boord. Volgens de medewerker duurt het nog wel een dik half uur voordat ze beginnen met boarden, dus ik moet nog even wachten.

Ik stel me op de aangegeven plek op, en ik heb mijn contact nog niet uitgedraaid of ik krijg al een teken dat ik aan boord mag. Dat half uur waren nog geen 30 seconden. Ik ben tot nu toe de enige motorrijder, en net als op de heenweg mag ik als allereerste aan boord. Motor vastsjorren, en nog even goed nadenken of ik alles heb, want eenmaal onderweg mag je niet meer bij je spullen. Mondkapje op, en hoewel het even onhandig is met al je spullen pak ik liever de trap dan zo’n kleine lift. Ik kom trouwens niemand tegen, want de autopassagiers hoeven niks vast te sjorren dus zijn al lang boven. Binnen een half uur na aankomst plof ik al neer in mijn hut, dat ging nog eens snel! Even wat anders aandoen, en dan begint het wachten.

IMG_20201003_160127.jpg

Ik vind overtochten altijd wel leuk, en het is een relaxte manier van reizen. De schepen van de Stena zijn over het algemeen zeer goed, dus ik hou er wel van. Van de derde keer met de motor in Zweden is het trouwens pas de eerste keer dat ik ook via deze verbinding terug ga, de voorgaande keren ging ik altijd via een andere route terug. Het is redelijk goed weer en totaal niet koud, dus ik ga nog even op het buitendek hangen. Ik zie nog wat andere motoren in de wachtrij staan, dus ik ben toch niet de enige. Exact volgens schema gaan om 17:45 uur de trossen los, en zijn we op weg. Blijft toch knap om te zien hoe ze zo’n enorm schip door zo’n krappe haven manoeuvreren. Weer onder de kenmerkende brug door, en wat slingeren tussen de rotseilandjes voor de kust door, maar dan verdwijnt Zweden langzaam uit zicht.

IMG_20201003_175037.jpg

IMG_20201003_180103.jpg

De rest van de avond vul ik maar een beetje met wat ronddwalen op het schip, kijken in de winkel en natuurlijk een hapje eten. Het buffetrestaurant is me te druk, maar in de cafetaria zit zowat niemand en daar kan je ook prima eten. Goeie hamburger met friet, oké voor een prijs waar je er aan land 4 voor hebt, maar het smaakt in ieder geval goed.

Ik blijf nog even in het restaurant hangen, ik kan me wel in mijn hut opsluiten maar daar zit je ook maar alleen. Bakkie erbij, beetje op de telefoon klooien, klein beetje deining, zachtjes geroezemoes van andere aanwezigen op de achtergrond, best relaxt eigenlijk. Het is trouwens aanzienlijk drukker aan boord dan op de heenweg, op zich ook niet vreemd bedenk ik me later, want het is zaterdagavond. De heenweg was op maandagavond.

Voor ik naar mijn hut ga kijk ik nog even op het buitendek. Ik moet me goed vasthouden, want het waait flink. Dan liggend op bed nog een uurtje netflixen, douchen en dan naar bed.

Dag 28.png



Dag 29, Zondag 4 oktober 2020. Gereden: 549,5. Totaal: 6655

7 uur de wekker, douchen en in de kleren. Volgens de voorspelling zou het vandaag volop zonnig moeten zijn, maar hier in de binnenhut krijg je daar niet echt veel van mee. Broodjes mee, en naar het buitendek om te ontbijten. Het is inderdaad mooi weer, de luchten zijn mooi en het zonnetje komt langzaam op. Nog een bakkie in de bar, in de hut alvast al mijn spullen weer inpakken, en dan kijk ik het laatste uurtje op het buitendek naar de aankomst in Kiel.

IMG_20201004_073649.jpg

IMG_20201004_074859.jpg

Als eerste worden de passagiers voor het andere autodek omgeroepen, om te voorkomen dat ze zich allemaal in het trappenhuis verzamelen gaat het gefaseerd. Als ik even later zie dat de rij weg is ga ik ook alvast naar beneden. Mijn dek is weliswaar nog niet omgeroepen, maar er staat nu geen rij meer dus ik vind het wel best. Ik ga niet wachten tot mijn dek aan de beurt is, dan sta ik nog in de massa. Naast mijn motor staan inderdaad de twee andere motoren, maar de berijders zijn nog nergens te bekennen. Ik haal alle spanbanden weer los, en ik ga op mijn gemak alle bagage weer inpakken. Normaal doe ik dat in alle rust buiten op de parkeerplaats, dat is een stuk prettiger dan aan boord als alle auto’s langs je rijden. Dit keer staan de motoren helemaal in de hoek, daar sta ik niemand in de weg. Bovendien is het oprijdek nog niet eens omlaag, dus ik heb nog alle tijd. Ik ben al zowat klaar als de andere motorrijders pas aankomen. We staan nog even te praten, en in de tussentijd is het dek omlaag en zijn alle auto’s al van boord. Ze zijn al met het lossen van de vracht begonnen als we om 10 uur van boord rijden. De rij auto’s is al weg, dus zonder verder oponthoud rij ik de terminal af richting snelweg.

Rond Hamburg staat er natuurlijk weer file, vooral bij de Elbetunnel. Zelfs op zondag is het kut rijden door Duitsland. Het is dat Duitsland zo vreselijk in de weg ligt, anders was ik er waarschijnlijk nooit meer gekomen. Ik ga echt niet aansluiten in de rij, dus ik ga er voorzichtig tussendoor. Nog voorzichtiger dan ik in NL doe. De ene automobilist geeft je alle ruimte, de andere probeert je juist te blokkeren. Het mag niet, dus ik laat je er ook lekker niet langs. Prima joh, ik vind vanzelf wel een gaatje. Een paar andere motorrijders blijven keurig in de rij, maar ik ga toch echt niet stil staan, zeker niet midden in zo’n stinkende tunnel.

Na 1,5 uur is het tijd voor een bakkie, en gooi ik ook gelijk de tank maar even vol. Die is pas half leeg, maar ik weet dat ik het tot de grens toch niet red, en ik sta er nu toch. Dan weer vrolijk verder, hoewel vrolijk, het mooie weer begint behoorlijk te betrekken en ik krijg zelfs af en toe wat spatjes. Bij Cloppenburg zijn er wegwerkzaamheden, en een omleiding, de Garmin pakt netjes een andere route en die volg ik eigenlijk blindelings. Dat is niet echt een succes. Ik ga een N-weg op, die uiteindelijk helemaal tot de Nederlandse grens loopt, waar hij pas bij Klazienaveen overgaat in de A37. Tussendoor de nodige kruisingen, die totaal zinloos op rood staan want er is geen kruisend verkeer, om het nog extra vervelend te maken nog wat flitspalen erbij. Kutroute dus, had ik dat geweten dan was ik wel over Osnabrück gereden. Misschien iets langer, maar tenminste wel snelweg.

Net voor de grens gooi ik de tank nog even vol, helaas geen eetgelegenheid hier, dus dat moet nog even wachten. Op de A37 de eerste pomp er weer af, bakkie en broodje, en dan weer door. Het blijft ondanks de bewolking zo goed als droog, en na nog eens twee uurtjes rijden ben ik rond 17:00 uur weer thuis. Na op de dag af 4 weken en 6655 kilometer ben ik weer veilig thuis!

IMG_20201004_145346.jpg

Dag 29.png


Ik heb al een aantal keer aangehaald dat het een vakantie met 2 gezichten was, maar terugkijkend heb ik het ook gewoon prima naar mijn zin gehad. Het was leuk om Zweden nog water beter te leren kennen, en ik heb gebieden ontdekt waar ik zeker nog eens naar terug ga. Voor het ruige en bergachtige Zweden hoef je echt niet helemaal naar het noorden. Prachtige wegen gereden, mooie kampeerplekken gezien, en ook al waren het er niet veel, ook nog een aantal leuke mensen leren kennen. Meer elanden gezien dan ik vooraf had kunnen hopen, en een glimp van het noorderlicht was helemaal de kers op de taart! Samengevat had ik het allemaal toch niet willen missen. En gezien de leuke reacties die ik heb gekregen heb ik ook nog een hoop mensen blij gemaakt met dit verslag, dus dat maakt het helemaal af!
 

Tmanneke

MF veteraan
10 mrt 2020
1.135
1.162
Zo man, mij heb je in elk geval blij gemaakt. Het was erg leuk om te lezen. Ook al omdat je plekken beschreef waar ik eerder zelf was. Moet je eigenlijk nog bedanken ook: jouw verslag zette mij ook aan het schrijven.
Bedankt dus, en geniet nog van de komende reizen. Misschien komen we mekaar nog wel eens ergens tegen. Bij een pontje of zo. :}
 

Thunderbolt

MF'er
20 feb 2011
156
134
@Frazer, geweldige story, met heeelll veeel plezier je leuk vertaalde en gefotografeerdereisverslag gelezen en bekeken!
De covid-19 is aan het dalen, hopenlijk blijft dat zo,zodat we allemaal onze hobby, motorfietsrijden kunnen uitoefenen.
Nogmaals dank voor het leesplezier!
Ride safe, en blijf gezond, Thunderbolt.
 

Relic

MF veteraan
17 sep 2017
1.133
455
Utrecht
Leuk reisverslag Frazer, met veel plezier gelezen en heb nu een goed idee hoe het is om met de motor door Zweden te rijden.
 

rojerasen

MF veteraan
5 feb 2014
1.389
389
almelo
Verdikkeme Frazer, nu heb je gemaakt dat ik weer een soort van heimwee heb naar dat land en de natuur en de mensen en en en en ....
Mooi verslag, met hele rake schetsen van wat je hebt meegemaakt. Offroad is niet mijn ding, ben ik te oude voor denk ik en ook wel te bang om te vallen, maar ik heb genoten van je verhalen !!!! Geweldig dat je de tijd neemt om onderweg al die foto's te maken, dat geeft een prachtige extra dimensie aan het geheel !!! Dank !!
 

MBKNLD

Die hard MF'er
Donateur
2 okt 2018
980
1.875
Utrecht
Dank voor weer een prachtverslag! Helaas is het weer voorbij, gelukkig zit Tmanneke nog ergens in de poolcirkel, rijden we daar verder. :+

Kun je de volgende keer anders niet gewoon 8 weken gaan of zo? :+
 

mean-machine

uut Ee
3 jun 2013
7.365
2.947
Veluwe
@Frazer zei:
Samengevat had ik het allemaal toch niet willen missen.
En gezien de leuke reacties die ik heb gekregen heb ik ook nog een hoop mensen blij gemaakt met dit verslag, dus dat maakt het helemaal af!
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ja, het was een leuk verslag en om iets over Zweden te lezen! :t
 
Bovenaan Onderaan