Reisverslag: Stella Alpina 2019, we gaan nog effe een keer!

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
6.616
1.339
34
Krommenie (Zaanstad)
Het tweede weekend van juli stond voor mij weer in het teken van het Stella Alpina treffen op de Col du Sommeiller. Voor mij alweer de vijfde keer op rij, en ook dit keer weer samen met mijn collega Jelmer die voor de derde keer meegaat. Het wagenpark bestaat net als voorgaande jaren weer uit de Tenere 660 en de Super Tenere 1200. Ieder jaar proberen we het toch weer net even anders te doen zodat we niet elke keer dezelfde routes rijden. Dit keer hebben we ten opzichte van vorig jaar nog één dagje extra vrij genomen, waardoor we in totaal 8 dagen de tijd hebben.

Woensdag 10 juli 2019

Het meeste staat al ingepakt klaar, alleen slaapzak en matje nog even oprollen en inpakken, dat doe ik altijd als laatst. Als ik tijdens het ontbijten nog even het nieuws kijk wordt de Touretappe van vandaag doorgesproken, en de plaatsen die genoemd worden komen me allemaal iets te bekend voor. Fuck, de Vogezen, precies waar ik vanmiddag doorheen wil. Totaal geen rekening gehouden met de Tour. Hoe dan ook, we zien wel. Ze starten vandaag om 13:15 uur in St. Die, en ik verwacht niet dat wij daar om die tijd al zijn. Misschien valt het mee dus. De tassen aan de motor, alles goed vastsnoeren, en dan ben ik klaar voor vertrek. De A8 begint zoals altijd rond deze tijd met file, maar gelukkig kan ik snel richting de rustigere ring Noord, in plaats van naar de drukke Coentunnel. Rond half 9 ben ik bij Jelmer, doen we nog snel een bakkie en stappen we op. Nog even langs de pinautomaat om wat geld te halen om de pot te vullen, en om 9 uur zijn we er dan echt klaar voor. Helaas heb ik een aantal dagen terug mijn rechter duim gekneusd, en met rijden heb ik daar best wat last van. Hopen dat het de komende dagen wat afneemt!

We hebben verbazend genoeg geen last van files, dus het afrijden van de hele A2 voorloopt soepel. Om 11 uur zetten we alweer voet aan de grond bij het laatste tankstation voor de grens met België. We rusten even een kwartiertje, eten een broodje en gaan dan weer verder. Tanken doe we zo in Luik wel, dat scheelt al snel zo’n 40 cent per liter. Zo gezegd zo gedaan, en bij de eerste pomp na het binnenrijden van het centrum van Luik gooien we de tank weer vol.

Dan gaan we weer vrolijk verder het centrum door en de snelweg weer op. Het is stralend weer, en ter hoogte van de parkeerplaats waar we vorig jaar in doorwaaipak stonden te schuilen voor een enorme hoosbui kijken we elkaar nog even aan. Hopelijk blijft ons dat dit jaar bespaard. Overigens heb ik dit jaar gekozen voor mijn gewone textielpak en blijft het doorwaai thuis. De voorspellingen zijn op zich goed, maar de temperaturen niet zo erg hoog. Wederom gaat alles voorspoedig, de grens over naar Luxemburg, en stoppen we weer bij het laatste tankstation voor de grens. De tank is nog niet leeg, maar we zijn tenslotte Nederlanders dus de kans op een paar goedkope liters benzine laten we ons natuurlijk niet voorbij gaan. Het is inmiddels rond 13:00 uur, dus we doen gelijk een bakkie en een broodje in het warme zonnetje.

Nog een stukje snelweg tot Metz, en dan gaan we er af om binnendoor verder naar Saint Die des Vosges te gaan. Tot we op de hoogte van Nancy zijn is er nog niet al te veel aan, we hadden ook tot Nancy over de snelweg kunnen gaan maar ik was wel even klaar met de snelweg. Pas na 15:00 uur komen we langs St. Die, en het toercircus inmiddels vertrokken. Op de borden staat wel dat de wegen tot 15:00 uur afgesloten zouden zijn, dus het lijkt erop dat we net geluk hebben gehad.

Dan door naar Sainte Marie Aux Mines voordat het echt leuk begint te worden. We steken door naar Le Bonhomme, en dan richting Col de la Schlucht voor de Route des Crêtes. Het is heerlijk rijden en de saaie snelwegkilometers van vanochtend zijn we snel weer vergeten. Natuurlijk moet je een selectie maken als je op doorreis bent, maar eigenlijk zit je hier op elke weg wel goed. Het is inmiddels half 6 als we aan het begin van de Route des Crêtes nog even de klim naar de Hohneck maken. We genieten even van het uitzicht op de twee na hoogste berg van de Vogezen, en we besluiten hier in het restaurantje gelijk wat te gaan eten. Helaas vinden we op de kaart helemaal geen avondmaaltijden, en als we er naar vragen blijkt dat ze over een kwartiertje ook al dicht gaan. Dan maar even snel een colaatje en weer verder.

20190710_181258.jpg

De volgende restaurantjes die we tegenkomen zijn of dicht, of de dinerkaart is pas vanaf 19:00 uur en daar gaan we niet op wachten. We vervolgen de route Des Crêtes en proberen het nog eens bij Le Markstein. Daar hebben we meer geluk. Van alle moeilijke Franse gerechten op de kaart klinkt spaghetti bolognese het meest vertrouwd, dus daar houden we het bij. Makkelijk en snel, dan kunnen we snel weer door. Ondertussen zoeken we op de app even naar een camping, en ook een tankstation is op korte termijn wel noodzakelijk want het einde van de Luxemburgse peut komt in zicht.

Morgen komt de toer hier voorbij, en rondom Le Markstein staat elke vrije centimeter gras vol tentjes en campers. Als we weer doorrijden is het dus even opletten, want overal lopen mensen over de weg of zitten in de berm te BBQ’en. We rijden verder langs de Grand Ballon en richting Cernay. Het is inmiddels weer heerlijk rustig op de weg, dus we trekken het laatste stukje lekker sportief door. In Cernay gooien we de tank weer vol en hebben we een camping uitgekozen. De receptie is zowaar nog open en we kunnen voor morgen zelfs nog broodjes bestellen. De camping is verder vrij basic en de toiletgebouwen wat verouderd, maar voor 15 euro per nacht voor ons beiden is het ook niet duur.

Als de tentjes staan zetten we nog even een bak koffie, want eten hebben we natuurlijk al gedaan. Dan lopen we nog even een klein rondje door de omgeving, want ik vind het ook op doorreis wel leuk om te zien in wat voor omgeving je staat. Rondom de camping zit een grote Ooievaarskolonie, we tellen er zeker meer dan 30. Overal op huizen en in bomen zie (en hoor) je de Ooievaars in hun nesten zitten.

Veel meer is er in de directe omgeving niet te doen, dus na een helaas niet al te warme douche zoeken we ons bed op. We hebben er zo’n 750km opzitten, waarvan een deel binnendoor. De afgelopen nacht was niet al te lang, dus het was best een vermoeiende dag.


Donderdag 11 juli 2019

We hebben de wekker om 7 uur en pakken alvast de eerste spullen in. Vanaf 8 uur kunnen we de broodjes afhalen en ontbijten we lekker in de zon. Om 9 uur exact zijn we klaar voor vertrek. We hebben gisteren al getankt dus wel kunnen gelijk op pad. Vind ik altijd wel prettig, dan hoef je niet meteen op zoek te gaan naar een pomp.

We beginnen met een stuk Route Nationale naar Belfort, Montbéliard en Pontarlier. Vooral het stuk naar Pontarlier is saai en het schiet totaal niet op. Je gaat zowat van het ene dorp naar het andere dus je moet continue van het gas af. Om een beetje op te schieten ga je ongemerkt steeds harder door de dorpjes heen, maar dat is natuurlijk eigenlijk niet de bedoeling. Na een van de dorpjes waar ik me realiseerde dat ik bijna 95 in plaats van 70 reed, schieten 2 motorrijders van de Gendarmerie achter ons de weg op. Dat gaat geld kosten ben ik bang. De blauwe lampen gaan aan, de ene haalt ons in en de andere blijft achter ons. Eigenlijk ben ik al bezig een stopplek te zoeken, maar dan geeft de voorste motorrijder gas en haalt de paar auto’s voor ons ook in. De achterste volgt even later ook, en een paar auto’s voor ons wordt er een uit de rij geplukt. Daar komen we goed mee weg.

Net voorbij Pontarlier stoppen we langs het Lac Saint-Point bij het terrasje van een camping voor een bakkie met een warme wafel en pakken we even een half uurtje rust. Dan stappen we weer op en naderen we de bergen van de Jura. Op het stuk van Les Rousses naar Gex kunnen de remmen weer los en knallen we heerlijk in de rondte. Het is rustig, dus we kunnen lekker doorrijden. Traditioneel stoppen we even op het uitkijkpunt over het Lac Léman voor een foto, de echte bergen komen in zicht!. We lunchen met wat koekrepen en krentenbollen die we nog van huis mee hadden.

20190711_132947.jpg


Het stuk tussen Gex en Annecy is gewoon niet leuk, maar je moet er even doorheen. Of via het drukke Geneve, of een stuk omrijden waar ook geen zak aan is. We gaan door Geneve. Het is een uurtje afzien, maar uiteindelijk naderen we Annecy. Het drukke centrum laten we snel achter ons en we rijden langs het meer naar “ons” strandje bij Sévrier. We trekken snel het warme motorpak uit en de zwembroek aan voor een duik in het heerlijk heldere water van het meer van Annecy. Het is altijd een leuke en lekkere afwisseling tijdens het motorrijden en je bent weer helemaal opgefrist. Even opdrogen in de zon, en dan (dat is even wat minder) het warme motorpak weer aan.

20190711_160914.jpg

We stappen weer op en slaan meteen af naar de Col de Leschaux. De drukte laat je hier meteen achter je. Borden geven aan dat de weg is afgesloten, maar op maps zag ik dat je er via een andere route ook wel omheen kan. Dat blijkt te kloppen, al zijn we natuurlijk niet de enige die dat ontdekt hebben. We sluiten aan achter een rijtje auto’s, omdat voor ons net een boer zijn koeien van het ene naar het andere weiland aan het brengen is. De hele weg ligt vol met koeienstrond en we kunnen niks anders dan stapvoets volgen. We halen de rij auto’s voor ons wel voorzichtig in, dan rijden we tenminste vooraan als de koeien weg zijn. Dan slaan de koeien af het weiland in, en kunnen wij er vandoor. Over de Col de Leschaux naar de Col de Frêne. Nog niet echt spectaculair, maar een leuke opwarmer voor het echte werk van de komende dagen.

Dan weer een stukje RN naar La Chambre, waar we doorsteken naar de Col du Glandon. Dit is weer het echte werk. We sturen heerlijk omhoog naar de pashoogte en stoppen natuurlijk even voor wat foto’s. Het is inmiddels alweer 7 uur geweest, dus het is heerlijk rustig. Natuurlijk kunnen we het ook niet laten om vanaf de Glandon nog de 3 kilometer naar de verderop liggende Croix de Fer te nemen. Je kunt hem al zien liggen. Wat is het heerlijk om weer in de echte bergen te zijn! Na wat foto’s keren we weer om, langs de Glandon en dalen af naar Le Bourg d’Oisans. Om 20:00 uur stoppen we op camping La Cascade. We melden ons bij de receptie, bestellen broodjes en zetten snel de tentjes op.

IMG_20190711_185311.jpg

20190711_190532.jpg

Het restaurant is open tot 21:00 uur, dus om 20:30 uur lopen we eerst maar eens die kant op. Terwijl hij volgens de campinginformatie open zou moeten zijn zit alles potdicht, en ook bij de receptie zit inmiddels niemand meer. Dat is even jammer. We zijn moe en hebben totaal geen zin meer om naar het dorp te lopen. We twijfelen nog even om de motor te pakken, maar we hebben net onze pakken uit en hebben eigenlijk ook helemaal geen zin om alles weer aan te trekken. Dan kiezen we maar voor ons noodrantsoen, zakken spaghetteria. Pasta Pesto, 10 minuten koken en klaar. Het moet maar, en is eigenlijk best te eten. Daarna nog een bakkie en de inwendige mens is weer tevreden. Terwijl het begint te schemeren kijken we nog even bij de waterval achter de camping, maar eigenlijk is het al iets te donker. Dan nog maar even bij de tent hangen, douchen en naar bed.

20190711_210221.jpg
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
6.616
1.339
34
Krommenie (Zaanstad)
Vrijdag 12 juli 2019

Wederom de wekker om 7 uur en de spullen pakken. Het restaurant is dit keer wel open, maar de bestelling van onze broodjes is helaas niet doorgekomen. Ze bakken het hier toch zelf af, dus ik krijg de bestelling van iemand anders en daarvoor bakken ze nieuwe. Ontbijtje met croissant, chocoladebroodjes en koffie hoort er toch bij in Frankrijk! Om 9 uur zijn we weer klaar voor vertrek. Na 2 dagen flink doorrijden kunnen we het vandaag wat rustiger aan doen wat de kilometers betreft, maar we willen toch niet te veel tijd verliezen.

Via de Col d’Ornon steken we door naar Gap en langs het Lac de Serre-Ponçon naar Embrun. Daar staat mijn broer en schoonzus op een camping dus gaan we eerst even een bakkie doen. Iets voor 12 uur schuiven we aan voor de koffie. We hebben allebei ons eigen plannen dus na een klein uurtje vertrekken we weer. Het was even leuk en als je zo dicht in de buurt bent rij je natuurlijk niet door. We rijden een klein stukje terug naar het meer waar we stoppen bij een restaurantje met surfstrand. We gaan beiden voor een goeie hamburger met frietjes. Na het eten wisselen we de motorpakken nog eens om voor de zwembroek en duiken we het meer in. Helemaal opgefrist weer even opdrogen in de zon, en dan gaan we er weer voor.

20190712_134541.jpg

Na familiebezoek, koffie, lunch en frisse duik wordt het toch tijd om weer in beweging te komen. Het is inmiddels half 3 als we koers zetten richting de Tunnel du Parpaillon en de eerste onverharde meters deze trip. Vanuit Embrun rijden we eerst nog een kilometer of 25 over de verharde weg naar Crévoux. Even verderop stopt het asfalt en gaat het onverhard verder. Het eerste stuk nog vrij veel wandelaars, maar die laten we al snel achter ons. De eerste kilometers met een zwaar beladen motor zijn altijd even wennen. Vooral met het staan op de motor op het onverhard heb ik veel last van mijn gekneusde duim, dus ik moet het noodgedwongen zittend en wat rustiger aan doen. Halverwege de klim bij een kleine doorwading stoppen we nog voor wat foto’s. Twee jaar terug kwam ik in het voorjaar precies tot hier voordat ik door teveel sneeuw mijn poging moest staken, dit keer is alles sneeuwvrij. Er komen nog een aantal groepjes motorrijders en quads voorbij, voor we weer opstappen en verder richting tunnel gaan. Voor de tunnel staan de meeste motorrijders nog te wachten en kletsen we wat.

IMG_20190712_152449.jpg

IMG_20190712_154309.jpg

IMG_20190712_154511.jpg


We laten de andere groep even voor, en gaan dan ook de tunnel in. Het is erg donker maar prima te doen. Er liggen veel plassen water in de tunnel, maar verder is er weinig moeilijks aan. De ondergrond is hard, dus het is nauwelijks modderig of glad. Aan de andere kant stoppen we weer voor wat foto’s en zakken dan weer af naar beneden. Met afdalen heb ik nog meer last van mijn duim, dus het gaat met een slakkengang. Maakt niet uit, dan kan je nog een beetje genieten van het prachtige uitzicht. Deze kant vind ik persoonlijk mooier dan de kant van Embrun. Moeilijk is de route nergens meer, een paar jaar geleden lagen er aanzienlijk meer grote losse stenen. Geen probleem, het gaat me vooral om de prachtige uitzichten en de natuur, en de tunnel maakt het daarbij extra bijzonder.

IMG_20190712_160457.jpg

IMG_20190712_160643.jpg

IMG_20190712_162107.jpg

Eenmaal op de verharde weg gaan we via de Col de Vars weer richting het Noorden. Op de pashoogte doen we nog een espresso op het terras van het restaurant, maar we blijven niet te lang want we hebben al genoeg tijd verloren vandaag. De afdaling richting Guillestre gaat in rap tempo. Omhoog heeft mijn motor met volle bepakking en gering vermogen wel wat moeite om de vaart er in te houden, maar naar beneden mis ik het vermogen niet en gaan we als een malle.

In Guillestre slaan we direct af naar de Col D’Izoard, die we ook in rap tempo beklimmen. Het is altijd weer indrukwekkend als je de bocht uit komt en plotseling tegen die enorme kale rotspunten aankijkt. Bovenop de top maken we een korte stop voor een paar foto’s en dalen dan af naar Briançon. Het is inmiddels alweer half 8 als we in Briançon stoppen bij een pizzeria. We kamperen vannacht toch in het wild, dus het maakt niet uit als het wat later wordt. Na een prima pizza, tiramisu en natuurlijk een espresso vullen we bij de toiletten de camelbak nog even bij, en maken ons op voor het laatste stukje van vandaag.

IMG_20190712_184324.jpg

We gaan naar de Valle Argentera, waar we vannacht willen kamperen. Vorig jaar werden we hier door een local op gewezen. We zijn er toen geweest maar hadden de kampeerspullen nog op de camping in Salbertrand staan. We hebben ons voorgenomen om de volgende keer hier te kamperen, dus dit jaar voegen we de daad bij het woord. In Cesara Torinese wijken we nog even van de route af omdat we al een tijdje geen pomp tegengekomen zijn. Daar zijn we wel aan toe, dus zullen we even een stukje moeten omrijden. Geen probleem, en voorlopig kunnen we er weer tegenaan.

De laatste 7 kilometer door de Valle Argentera zijn onverhard door een prachtige vallei. Onderweg zijn diverse plekken waar je legaal mag wildkamperen. Wij kiezen ervoor om helemaal tot het einde door te rijden en te kamperen bij een van de watervallen. Het is aanzienlijk drukker dan vorig jaar toen we hier op een maandag waren, maar nu in het weekend zijn we bepaald niet de enige. Ons plekje is gelukkig nog vrij, dus we zetten snel onze tentjes op. Het is al laat, dus begint al te schemeren. In het laatste beetje daglicht zoek ik in het bos nog wat hout voor het kampvuur, en dan zijn we klaar voor de nacht. We leggen een leuk maar bescheiden vuurtje aan en zetten nog een bak koffie. We zitten tot in de late uurtjes te kletsen en in de vlammen te staren. Helaas is het volle maan, dus veel te licht om echt sterren te kunnen zien. Rond 1 uur is het hout op en is het een mooie tijd om ons bed in te duiken.

IMG_20190713_082107.jpg

20190712_221604.jpg
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
6.616
1.339
34
Krommenie (Zaanstad)
Zaterdag 13 juli 2019

We kunnen het rustig aan doen vandaag. We hebben niet veel meer te rijden want we zijn al bijna op onze bestemming. We hadden gisteren natuurlijk eerder kunnen stoppen maar we wilden graag op deze plek kamperen. Het is een uur of 9 voor we beiden uit de veren zijn. Het zonnetje is net over de heuvel en bereikt precies onze tentjes, dus het warmt alweer snel op. Na het ontbijt van kleffe krentenbollen gaan we met het handdoekje onder de arm naar de beek voor een ijskoude douche. Je frist er in ieder geval goed van op en we zijn helemaal klaar voor de dag. We pakken de boel weer in en laten ons prachtige kampeerplekje weer achter ons.

De terugweg door de vallei is druk met dagtoeristen, je moet in het weekend zelfs tol betalen om er in te mogen. Het is stoffig door de vele auto’s die ons tegemoet komen, maar we gaan wel meer stof happen vandaag. We rijden naar Sestriere, en het begin van de Strada Dell’ Assietta. Een aantal motorrijders komen ons op de eerste paar kilometer voorbij, maar er komen vooraf veel mountainbikers en wandelaars tegemoet. Hoewel we rustig rijden om een niet al te groot stofgordijn op te werpen kijken ze niet echt vriendelijk. Eenmaal op het uitkijkpunt net voor de Colle Basset zie ik verderop een dichte slagboom en begint het me te dagen, de weg is gesloten vandaag. Ik wist wel dat er bepaalde dagen in de week zijn dat de route gesloten is, maar ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan wanneer precies. Dit stond ongetwijfeld op het bord wat ik beneden niet heb gelezen.

IMG_20190713_114425.jpg

Je kunt vanaf hier wel verder, maar dan zak je via de veel kortere route direct af naar Oulx, in plaats van de veel langere route naar de Finestre. Het is niet anders, we moeten via de kortere optie. Het voordeel is wel dat we hier nog nooit hebben gereden, dus we verkennen toch nog een nieuw stukje. Al vrij snel komen we bij een aantal restaurantjes en besluiten we gelijk maar iets te gaan eten. Hier staat inderdaad een bord dat de route op zaterdagen en woensdagen in juli en augustus is gesloten, en het is zaterdag vandaag. Nu we een nog kortere route dan verwacht hebben kunnen we helemaal rustig aan doen, dus we lunchen op het gemakje lekker in de schaduw, en nemen nog een bakkie toe.

Nog wat onverharde kilometers naar Oulx, en dan de laatste 10 over asfalt naar Bardonecchia, waar het alweer een drukte van belang is met motorrijders. Aan de rand van het dorpje is een nieuwe supermarkt, waardoor we niet meer lopend het (autovrije) centrum in hoeven, top! We slaan wat vlees voor de bbq, drankjes en ontbijt voor morgen in. Niet te gek, want het moet ook nog in de bagage mee kunnen en vorig jaar hebben we al ervaren wat glazen flesjes in een topkoffer kunnen doen…

Dan beginnen we aan de klim richting het basiskamp van de Stella Alpina. Tot het dorpje Rochemolles eerst nog over een smalle maar geasfalteerde weg, maar daarna gaat het over in onverhard. Door de vele motorrijders die er al gereden hebben is het ontzettend stoffig en ben je wel gedwongen om ruime afstand op elkaar te houden. Doordat er ook rijders naar beneden komen is het al stoffig genoeg als je niet dicht achter elkaar rijdt. Helaas zijn er altijd wat lui die moeten laten zien hoe hard ze wel niet kunnen, daarbij totaal geen rekening houden met anderen, je vlak voor een bocht in halen en vervolgens vol op het gas gaan zodat jij de stenen kunt wegkoppen. En bedankt.

Halverwege de klim stoppen om wat hout voor het vuur te sprokkelen. Het kamp ligt ruim boven de boomgrens dus daar is geen hout te vinden. Als je een vuurtje wilt maken moet je het hout dus van beneden meenemen. Bij mij achterop kunnen we nog een flinke lading hout kwijt, waardoor ik nog rustiger omhoog moet rijden dan ik al deed. Eenmaal in het kamp is het al lekker druk, maar het lijkt op het eerste gezicht wel iets minder druk dan vorig jaar. Ons plekje op het eilandje in de rivier is nog vrij, dus we nemen dezelfde plek als vorig jaar maar weer in. Dezelfde groep Zwitsers als vorig jaar naast ons stond komt ook net aan. Van de Nederlandse groep van vorig jaar heb ik begrepen dat ze wel komen, maar ik zie ze nog nergens.

IMG_20190713_150730.jpg

20190713_151152.jpg

Door ons korte ritje van vandaag is het pas 16:00 uur als aankomen in het basecamp, we zijn nog nooit zo vroeg geweest. We twijfelen nog even om vandaag al omhoog te gaan, maar het is erg druk dus we wachten wel tot morgenochtend. Als de tentjes staan beginnen we met een ijskoude duik in het bergmeertje. Echt zwemmen kan je het niet noemen want daar is het veel te koud voor, maar het frist wel lekker op en het stof is er weer af. Dan even lekker in het zonnetje opdrogen, bakkie zetten en een beetje genieten. We slenteren een beetje tussen de motoren rond om te kijken wat er allemaal staat. Altijd weer bijzonder om te zien waarmee sommigen omhoog komen. De dikke KTM’s en GSA’s zijn natuurlijk ver in de meerderheid, maar wat dacht je van een Kawa H2 SX of een R1, kan gewoon. We raken aan de praat met @Rogier3 , de Nederlandse TET-linesman op zijn AJP, en nodigen hem uit om vanavond aan te schuiven bij het vuur.

IMG_1747.JPG

20190713_165643.jpg

Dan klimmen we nog een stuk de berg op voor wat mooie overzichtsfoto’s van het hele kamp, het blijft toch een bijzonder evenement in deze setting. Tegen de tijd dat we weer bij de tent zijn wordt het tijd om de BBQ aan te steken. Die fikt voor geen meter, maar met een beetje hulp geeft hij zich gewonnen. Altijd weer opvallend hoe snel het hier afkoelt als de zon achter de berg is. Zo zit je nog in je korte broek in de zon, en een paar minuten later kan de lange broek en trui aan. Niet zo vreemd ook op 2100 meter hoogte.

20190713_182245.jpg

20190713_195513.jpg

20190713_201029.jpg


Na het eten lopen we nog een rondje door het kamp en kijken we even bij de waterval, dan gaan we weer terug naar de tentjes en steken het kampvuur aan. Ook die heeft een scheutje benzine nodig voor hij het echt lekker doet, maar daarna gaat het prima. Even later schuift ook Rogier aan en zitten we wederom tot in de late uurtjes te kletsen over motoren, reizen en de dingen des levens.

20190713_213223.jpg
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
6.616
1.339
34
Krommenie (Zaanstad)
Zondag 14 juli 2019

Heel vroeg lagen we er gisteravond niet in, dus echt vroeg ben ik er ook niet uit. Jelmer heeft de hele nacht kunnen ervaren dat het op 2100 meter hoogte in een zomerslaapzak best frisjes kan zijn. Hij heeft met een bak koffie al een uurtje zitten opwarmen in de refuge. Ik heb prima geslapen, nergens last van gehad.

Eerst maar eens koffiezetten en ontbijten met brood en een pot jam die we gisteren in het dorp hebben gescoord. Het begint nog wat fris, maar zodra de zon over de bergrug komt is het gelijk warm. Om ons heen komt het hele kamp weer langzaam tot leven. Velen zijn gisteren al omhoog geweest en maken zich op om weer terug naar de bewoonde wereld te keren. Ook onze Zwitserse buren gaan weer naar huis, die hoeven maar een paar uurtjes te rijden en zijn maar één nacht van huis. Makkelijk als je hier om de hoek woont.

IMG_20190714_070425.jpg

Ons plan is om de tentjes nog even te laten staan en zonder bagage naar boven te gaan. Dan pakken we vanmiddag alles weer in, dalen we af en gaan we door naar camping in Gran Bosco in Salbertrand. Tentjes daar weer opzetten en nog even naar de Jafferau. Dan morgen via wat omwegen alvast rustig aanvangen met de terugreis. Nog niet wetende dat er van dit plan weinig terecht zou gaan komen, zijn we om 10 uur klaar om naar boven te gaan.

Een aantal jaar geleden hoorde je veel klachten dat het op zondag zo druk was en dat men adviseerde om op zaterdag al omhoog te gaan. Inmiddels is het omgeslagen en is het op zaterdag zo druk dat je juist beter op zondag kan gaan. We gaan dus relatief rustig op weg naar boven. In de laatste bocht dat je het basecamp nog kunt zien stop ik even voor een foto. Jelmer komt er ook aan en is niet blij. De motor stottert en loopt voor geen meter. Precies hetzelfde als hij al eerder heeft gehad. Voor wie het verslag van vorig jaar nog kan herinneren, dat was op de dag voordat we deze kant opgingen. Toen konden we het op de ochtend van vertrek met dank aan een welwillende dealer nog oplossen. We proberen het nog even, maar een paar honderd meter verder is het al niet meer te doen. De motor heeft totaal geen vermogen, ploft en valt uit. Kutzooi! We redden het nog net tot de plek waar de organisatie staat met de verkoop van T-shirts, stickers en broodjes.

IMG_20190714_100335.jpg

20190714_104453.jpg

We denken even na wat we gaan doen. Gereedschap ligt in de tent, met de redenering dat het wel heel gek moest lopen willen we allebei pech krijgen, en de ander dus altijd nog terug kan om spullen op te halen. Omdat we nu eigenlijk al vrijwel zeker weten dat het probleem weer bij een van de bobines ligt, die we toch niet mee hebben, heeft het ook weinig zin om gereedschap op te gaan halen. We spreken af dat Jelmer hier wacht, en ik alsnog richting de top ga.

Zo gezegd zo gedaan, maar met mijn kop ben ik er toch niet helemaal bij. Ik rij als een natte krant en zit/sta veel te verkrampt op de motor. Bovendien speelt mijn duimblessure bij het trillen en bonken op de losse stenen ook behoorlijk op. Ik rij dus als een bejaarde naar boven en sla zelfs de rivierdoorwading over en ga over het bruggetje. Uiteindelijk bereik ik toch het eindpunt, ik heb wel eens beter gereden! De top is niet helemaal te bereiken, de laatste twee haarspeldbochten liggen nog vol sneeuw. Lichte enduro’s kunnen met een beetje duw en trekwerk nog wel door een smal spoortje, maar met een zware allroad is het onbegonnen werk. Door het laatste stukje even te lopen bereik ik toch de top. Zo heb ik in de 5 jaar die ik hier nu achter elkaar ben 2x met de motor de top gehaald, 2x niet, en deze keer is een twijfelgeval. Helemaal tot de top lukt met de motor niet, maar met vastlopen op 100 meter van de top vind ik deze eigenlijk gewoon meetellen. Maakt verder ook niks uit trouwens, het gaat om de reis en niet om de bestemming!

IMG_20190714_112724.jpg

IMG_20190714_112149.jpg

IMG_20190714_112538.jpg

IMG_20190714_111253.jpg


Ik kijk nog even op de top, en bekijk de poging van een andere NL’er om met een KTM 1190 toch door de sneeuw te ploegen. Dat het een kansloze missie is zie ik op voorhand al, en dat blijkt na nog geen 2 meter ook al. Ik assisteer nog even met het lostrekken van de KTM, vele handen maken licht werk en dat is ook het mooie hier, er is altijd wel iemand om te helpen. Ik spreek nog een Brit op een Tenere die ik vorig jaar ook al heb gesproken. We spreken af om elkaar hier volgend jaar weer te zien, maar dan allebei op de nieuwe Tenere 700 waar we beiden wel oren naar hebben. We zullen zien!

Terug bij de motor zie ik ook de AJP van Rogier staan, die zelf ook al snel komt aanlopen. Hij begint net voor me ook weer met de afdaling. De weg naar beneden gaat gelukkig iets soepeler dan omhoog, maar alsnog heb ik veel last van de grote losse stenen. Komt voor een groot deel ook door de pijn aan mijn hand trouwens. Inmiddels is mijn zelfvertrouwen weer op het gewenste pijl en pak ik op de terugweg ook het riviertje weer mee. Stelt niks voor, stond vorig jaar veel hoger en toen ging het ook.

IMG_20190714_112727.jpg

IMG_20190714_112814.jpg

Ik hobbel weer op het gemakje terug naar beneden waar ik Jelmer weer tref. Ook Rogier is nog even gestopt. Dan maken we ons op voor de laatste paar kilometer naar het basecamp. Rogier gaat voor, die houden we op zijn lichte AJP toch niet bij. Gelukkig hoeft de 1200 op de afdaling niet echt vermogen te leveren, dus met wat horten en stoten bereiken we zonder al teveel moeite het basecamp. Daar halen we het gereedschap voor de dag en kijken of we zelf nog iets kunnen bereiken. Misschien is het alleen vuil, vocht of een slecht contact. Zijkappen, tank en filterbox eraf en we kunnen een voor een de bobines en bougies checken. Helaas ziet alles er prima uit, de bougies zijn nog als nieuw en zitten er nog geen 2000km in, en alle bobines zijn schoon. Doormeten kunnen we niet en meer kunnen we helaas niet doen. Nog even alle stekkers loshalen en checken, maar we kunnen niks vinden. Genoeg bekijks van hulpvaardige omstanders, maar niemand heeft toevallig een bobine in zijn binnenzak. Dan schroeven we alles maar weer in elkaar. Bereik hebben we hier niet, dus we moeten toch naar het dorp voor we verder kunnen. We pakken alle bagage weer in en eten als lunch de laatste broodjes jam op. Rogier komt vast even gedag zeggen, want die gaat beneden in het dorp wat boodschappen doen, hij blijft hier nog een extra nachtje staan.

Het basecamp is inmiddels al aardig rustig geworden, het overgrote deel is alweer vertrokken. Net voor we willen vertrekken komen we nog de groep NL’ers tegen die vorig jaar naast ons stonden. Ook zij hadden problemen met een motor waardoor ze gisteravond zo laat aankwamen dat ze het niet meer verantwoord vonden om in het pikdonker naar boven te rijden. Ze staan dus beneden op een camping en komen nu pas omhoog. Na dit korte weerzien stappen we op en gaan rustig naar beneden.

Het doet altijd een beetje pijn om het basecamp en deze prachtige plek weer langzaam uit je spiegels te zien verdwijnen. Ik kijk er altijd al maanden naar uit, en dan nog geen 24 uur na aankomst ga je alweer weg. Natuurlijk kan je ook eerder komen, maar dit is ook wel een beetje de charme. Na een enorm stoffige terugweg, waar de 1200 het gelukkig blijft doen, komen we weer aan in Bardonecchia.

We kiezen ervoor om gelijk door te rijden naar camping Gran Bosco in Salbertrand. We kunnen hier in Bardonecchia de ANWB wel bellen, maar dan zitten we hier vast. In Salbertrand kennen we de camping, daar kan je goed staan en goed eten, dus geen ramp als we daar een paar dagen moeten blijven. Die kant op gaat gelukkig ook nog redelijk, dus zonder al te veel moeite komen we aan op de camping. De 1200 loopt op de verharde weg zelfs best redelijk, dus zolang we niet meer offroad gaan lukt het misschien wel om op eigen kracht naar huis te komen. Zodra we hebben aangemeld en naar onze kampeerplek willen rijden is het vertrouwen echter weer helemaal weg. Hij wil eerst al bijna niet starten, en slaat dan op de 300 meter naar het veld al meerdere keren af. Dit gaat echt niks worden zo.

Eerst maar eens bellen met de ANWB en dan maar afwachten hoe het loopt. De hele procedure wordt opgestart en er komt binnen 2 uur een monteur. Dan eerst de tentjes opzetten, bakkie zetten en een beetje in de zon hangen. Ik maak een reservering in het restaurant, maar het is druk en ze hebben pas na 20:00 uur plek. Nog even geduld dus.

De opgegeven tijd van binnen 2 uur na melding wordt uiteraard niet gehaald. Nog maar eens bellen, het is druk bij de sleepdienst dus het kan nog wel twee uur duren. Dan eerst maar even douchen en het vuil van 2 dagen wildkamperen afspoelen. Om beurten, want stel je voor dat de pechhulp ineens toch eerder komt. We wandelen nog even een rondje over de camping, waar naast de nodige offroad motorrijders ook een grote groep 4x4’s staan. Vaak valt het op dat of je nou met de motor of een 4x4 bent, de mensen toch altijd wel een beetje gelijkgestemd zijn. Altijd leuk om even bij een ander in de keuken te kijken. Om 20:15 uur schuiven we aan in het restaurant, ook de twee extra uren zijn voorbij en nog geen spoor van de pechhulp, je zal zien dat ze precies aankomen als we zitten te eten.

Inderdaad, onze bestelling is net opgenomen als er een sleepauto op de camping verschijnt. Ik vraag snel even aan de serveerster of het mogelijk is om onze bestelling nog even in de wacht te zetten, en dat is gelukkig geen probleem. De chauffeur van de sleepwagen spreekt geen Engels, maar met een beetje vertaalhulp van de restauranteigenaar komen we er uit. We hadden nog de hoop dat hij ter plekke zou kijken of hij iets kon doormeten of repareren, maar hij komt de motor alleen maar ophalen en doet verder niks. Hij gaat naar een depot een paar kilometer van hier, en wordt morgen door getransporteerd naar een dealer. Als de motor niet binnen 48 uur kan worden gemaakt heb je recht op vervangend vervoer. Het is niet anders.

20190714_210959.jpg

Terug in het restaurant is het inmiddels al bijna half 10 voordat we eindelijk kunnen eten. Aan de kwaliteit van het eten is het afgelopen jaar gelukkig niks veranderd. De pizza’s zijn nog steeds geweldig. Er zitten hier ook veel locals, en dat zegt meestal wel genoeg. Na een heerlijke pizza, toetje en een bakkie zoeken we onze tentjes maar op. Hopelijk hebben we morgen wat meer zekerheid over de motor. De weersvoorspelling is slecht, dus stiekem is het niet zo heel erg dat we nog niet weg hoeven.
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
6.616
1.339
34
Krommenie (Zaanstad)
Maandag 15 juli 2019

Het is nog droog als ik wakker word, maar al snel blijkt dat dit niet van lange duur is. We verplaatsen al onze ontbijtspullen naar de overkapping van het toiletgebouw en gaan daar even op het bankje zitten. Meerdere kampeerders hebben dat idee, dus al snel zitten er heel wat mensen onder de kap. We zitten maar een beetje te zitten, veel anders kunnen we met dit weer en met slechts één motor toch niet doen. Meerdere motorrijders beginnen in de stromende regen toch maar met het oppakken van hun spullen. Lekker dat wij dat in ieder geval niet hoeven te doen, maar verder voelen we ons hier toch een beetje opgesloten.

IMG_20190715_124552.jpg

We verplaatsen naar het restaurant en gaan daar maar verder met de volgende koffieronde. Ook kunnen we de telefoons weer even opladen. Om een uur of 9 maar weer een belletje naar de ANWB, en wat blijkt, de motor staat al bij een dealer in Turijn! Niet verwacht dat het zo snel zou gaan, en dat biedt toch wat perspectief. Stel dat ze daar nou toevallig de juiste onderdelen hebben, of er staat een occasion die ze kunnen gebruiken, dan zijn we hier misschien vanavond wel weg. De afspraak is dat mochten we niks meer horen, we vanmiddag om 17:00 uur nog een keer contact opnemen voor de laatste stand van zaken.

Na een paar uurtjes hangen is het wat droger en gaan we maar weer eens kijken hoe de tentjes erbij staan. Net als we het restaurant uitkomen loopt daar de chauffeur van de sleepwagen samen met de campingeigenaar. Ze zijn naar ons op zoek. Het blijkt dat de chauffeur ook de monteur is, en hij krijgt de kappen van de motor niet los. Of we even met hem mee willen komen om de kappen los te maken en te laten zien wat nou precies het probleem is. Een beetje verbaasd vragen we waar de motor op dit moment dan staat. Dat blijkt nog steeds in het depot nog geen 2 kilometer verderop te zijn. Geen idee hoe de ANWB erbij komt dat hij in Turijn zou staan, we kunnen het depot bijna vanaf de camping zien. Er zijn na de melding inmiddels al 20 uur verstreken, en de motor is nog niet verder dan 2 kilometer van ons verwijderd, de kappen zijn er zelfs nog niet eens vanaf.

Het depot waar de motor staat is eigenlijk meer een schadebedrijf, zeker geen motordealer. Als de kappen eraf zijn volgt nog de discussie dat het volgens de monteur een viercilinder zou zijn, want hij heeft vier bougies ;( Uiteindelijk geeft hij aan dat hij hem niet kan maken, niet echt verwonderlijk als je de kappen er nog niet eens vanaf krijgt. De motor moet worden getransporteerd naar een andere dealer in Susa, ongeveer 25 kilometer verderop. Of we terplekke even 200 euro voor transport willen aftikken. Dus weer bellen met de ANWB, weer de zoveelste keer het verhaal uitleggen. Ze gaan toestemming geven voor transport naar de andere dealer, hij wordt vanmiddag gebracht.

Terug op de camping is het inmiddels lunchtijd, dus zoeken we maar weer een plekje in het restaurant voor een lekkere pasta. Dan volgt weer een paar uur hangen, want het regent inmiddels weer. De nodige espresso’s verder is het inmiddels 16:00 uur geweest en gestopt met regenen. We besluiten nog even een rondje te gaan lopen. Het depot waar de motor staat is toch vlakbij, dus we lopen eerst eens langs om te kijken of de motor al weg is. Het laat zich raden, het is inmiddels 17:00 uur en de motor staat er nog steeds. De monteur geeft aan dat hij net pas toestemming van de ANWB heeft om de motor naar de andere dealer te transporteren. Op het adres van de andere dealer vinden we op maps alleen een Peugeotgarage, dus dat voorspelt ook weinig goeds.

Weer bellen met de ANWB. Het is 17:00 uur, de eerste 25 uur zijn voorbij en er is nog 23 uur over voor het recht op vervangend vervoer ingaat. Ze moeten hier nog wachten op een sleepwagen, want die is bezig met een andere klus. Als je al het geluk hebt dat de motor voor sluitingstijd bij de andere dealer staat, dan gaan ze er vandaag sowieso niks meer aan doen. Morgenochtend volgt eerst de diagnose, dan moeten er nog onderdelen besteld worden. Het onderdelenmagazijn van Yamaha Europa staat in Nederland. Je hebt dus niet echt een glazen bol nodig om te kunnen voorspellen dat dit binnen 23 uur nooit gaat lukken. Het is dus onzin om de 48 uur voor vervangend vervoer te gaan afwachten als je op voorhand weet dat het voor die tijd toch nooit lukt. Bovendien hebben we al meteen aangegeven dat we woensdagavond thuis moeten zijn, want donderdag moeten we allebei weer werken. Dat is de medewerkster van de ANWB ook met ons eens, dus ze gaat overleggen met een teamleider. Ze bellen terug.

We lopen verder naar een meertje in de buurt om even rond te kijken, we moeten toch wat. Intussen spettert het weer een beetje, maar gelukkig zet het niet echt door. Na een kwartiertje een belletje van de ANWB, de teamleider gaat niet mee in ons verhaal. Een hele discussie volgt, maar ze zijn niet van hun stuk te brengen. Jammer dat ze blijven afgaan op het oordeel van een monteur die het verschil tussen een vier- en tweecilinder niet kan zien en de kappen er niet afkrijgt, en bovendien geen enkele moeite doet om de zaak een beetje te bespoedigen. Het lijkt vooral op tijdrekken, geld voor transport, diagnose en stalling opstrijken, de motor vervolgens door transporteren naar een vriendje of familielid met een garage die hetzelfde nog eens gaat doen. In de tussentijd kan jij 48 uur machteloos gaan zitten afwachten op iets wat toch niet gaat gebeuren. Voor de kosten van inmiddels 19 jaar ANWB-lidmaatschap kan je beter een bestelbus huren (of zelfs kopen) en de motor zelf naar huis brengen.

IMG_20190715_163556.jpg

20190715_164642.jpg

We wandelen nog even verder en komen tot de onvermijdelijke conclusie dat ik morgenochtend alleen zal moeten vertrekken. Mijn motor doet het nog, dus ik sta eigenlijk buiten de hele casus. Bovendien zal het vervangend vervoer een auto zijn, dus ik kan sowieso niet mee. Ik rij liever geen 1200km op één dag, dus als ik nog een beetje normaal wil kunnen terugrijden moet ik morgen wel vertrekken. Het is balen, maar hier wachten heeft ook geen enkele zin.

Na twee uurtjes lopen zijn we weer op de camping en schuiven we maar weer aan in het restaurant, waar we inmiddels al bijna bij het meubilair horen. Het is maandagavond en veel kampeerders zijn vandaag vertrokken, dus het is een stuk rustiger. Zaten we gisteren nog te zweten op het terras, vandaag zijn we blij dat we binnen kunnen zitten. Na het eten, toetje, bakkie, drankje aan de bar, paar potjes poolen is een dag tijdrekken eigenlijk voorbij.
 
  • Like
Waarderingen: bommes en Mister Vogezen

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
6.616
1.339
34
Krommenie (Zaanstad)
Dinsdag 16 juli 2019

Ik heb de wekker op 7 uur gezet. De zon heeft het weer gewonnen van het wolkendek en de temperatuur loopt weer lekker op. Ik pak alvast mijn spullen in en kan om 8 uur de bestelde broodjes afhalen. Dan ontbijten we nog even samen in het zonnetje en gaat er ondertussen maar weer een belletje naar de ANWB. De motor zojuist opgehaald en overgebracht naar de dealer. Om 13:00 uur vanmiddag gaan ze de knoop voor vervangend vervoer doorhakken, want volgens de ANWB is het onzin om de 48 uur te gaan uitzitten. Wow, 3 uurtjes korting gekregen! Om de situatie nog iets te versnellen moeten we zelf gaan bellen met de dealer in Susa, handig als je geen Italiaans spreekt. Hebben ze bij de ANWB niet een hele alarmcentrale voor dit soort dingen? Inmiddels vraag ik me af waar je precies je lidmaatschap voor betaald, want je kan werkelijk alles zelf oplossen. Het is dat ik zelf geen lid ben, anders had ik wel geweten wat het eerste was wat ik gedaan had. We proberen nog of het vervangend vervoer geen bestelbus kan zijn, dan kunnen we de motor gewoon zelf meenemen en kan die van mij er ook bij in. Scheelt een hoop kosten voor transport en bovendien heb je de motor gewoon meteen thuis staan zonder dat je maar moet afwachten wat er in de tussentijd allemaal met je motor gebeurt. Uiteraard is dat met de flexibiliteit van de ANWB geen optie.

Om 9 uur heb ik mijn spullen gepakt en ben ik klaar voor vertrek. Ik rij eerst nog even snel naar het sleepdepot om te checken of de motor echt wel weg is, maar dat blijkt zowaar te zijn gelukt. Dan nog even terug naar de camping, want daar moet ik toch weer langs. We zeggen elkaar gedag, het voelt heel slecht maar het is de enige optie.

Ik ga richting Susa en de Col du Mont Cenis. Tijd voor de extra ronde die ik in gedachten had heb ik niet meer, en daar heb ik toch geen zin in, maar ik ga natuurlijk ook niet via de snelweg naar huis. Ik twijfel nog even om het garagebedrijf op te zoeken, maar er is al contact geweest en ik spreek toch geen Italiaans dus het heeft weinig zin. Ik ga door richting de Col, maar ik ben er totaal met mijn kop niet bij. Ik rij als een natte krant en mis bijna een bocht, dus de snelheid gaat er maar helemaal uit. Ik ben wel gewend om alleen te reizen, maar dit voelt gewoon niet goed. Als je met z’n tweeën weg gaat is het niet de bedoeling dat je alleen terugkomt.

Hoe dan ook, ik moet toch verder. Mijn ouders staan op een camping aan de Franse zijde van de Mont Cenis, dus ik heb al afgesproken om daar even een bakkie te gaan doen. Bovenop de Col word ik echter tegengehouden door een verkeersregelaar voor een of andere kansloze fietstocht. Bijzonder toch altijd dat dit in Frankrijk gewoon voor alles gaat. Het is 10:30 en de weg is dicht tot 11:30. Lekker dan, zoveel tijd had ik vandaag al niet. Mijn humeur was toch al niet opperbest en dat wordt er ook niet beter op. Dat merkt de verkeersregelaar ook, hoewel die er natuurlijk ook weinig aan kan doen. Hemelsbreed op een paar kilometer van de camping, maar omrijden is ook geen optie dus ik zal moeten wachten.

IMG_20190716_102202.jpg

IMG_20190716_105708.jpg

Tegen 11 uur lijkt het alsof er geen fietsers meer boven komen dus rij ik alvast richting de afzetting. Een paar minuten later gaat het hek open en omdat ik vooraan sta kan ik gelijk volgas naar beneden. Ik kom nog wat verdwaasde fietsers tegen die nog geen verkeer hadden verwacht, maar ik mocht toch echt door. Halverwege komen de eerste motorrijders ook omhoog dus ook aan de onderkant zijn de hekken weg. Tegen half 12 schuif ik aan voor een bakkie bij moeders aan de caravantafel. Ik blijf niet te lang want ik moet kilometers maken vandaag en ze hebben zelf ook plannen voor vanmiddag, maar als je zo dichtbij bent moet je natuurlijk ook hier even langs. Om half 1 word ik uitgezwaaid en rij ik de camping weer af, was even gezellig.

Ik ga richting Col de l ’Iseran. Nu ook het familiebezoek er op zit voel ik me echt een beetje leeg, maar ik kom wel weer wat meer in mijn ritme. Ondanks dat ik hier al talloze keren ben geweest stop ik toch nog even voor een foto op de top, maar ben ik snel weer weg. Langs Val d’Isere en door naar Bourg Saint Maurice. Daar gooi ik bij de Super-U de tank weer even vol en haal een pain du stok, wat beleg en eten voor vanavond. De temperatuur is alweer flink opgelopen, dus ik ga snel richting de Cormet de Roselend, de hoogte weer in. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik meer verplicht kilometers aan het maken ben dan dat ik geniet, maar ik rij toch best wel lekker. Het is toch bekend gebied, dus het is ook niet zo erg om er wat sneller doorheen te gaan. Op een zijweggetje van de Cormet de Roselend stop ik even om te lunchen. Ook hier gun ik mezelf weer niet teveel tijd want het is al 15:00 uur en het is toch echt wel de bedoeling om wat kilometers te maken. In Beaufort vul ik de camelbak weer even bij, want hij raakt al aardig leeg en het water wat er nog inzit is ongeveer 35 graden.

IMG_20190716_131944.jpg

De kleine colletjes laat ik even voor wat ze zijn, en over de grote weg ga ik weer richting Annecy. Om 5 uur sta ik weer bij het strandje waar we normaal altijd even zwemmen. Ik twijfel even, maar dat half uurtje extra gaat het verschil ook niet maken en het is nog steeds vakantie. Dus haal ik de zwembroek uit de tas en neem een duik in het heerlijk frisse water. Even een paar minuutjes afkoelen, opdrogen en het motorpak weer aan. Binnen een half uur zit ik weer op de motor. Door het drukke Annecy, waar ik zo snel mogelijk probeer om het centrum achter te laten.

Eenmaal buiten Annecy besluit ik toch een stukje snelweg te pakken. De péage is eigenlijk wel tegen mijn principes, maar het scheelt gewoon heel erg veel tijd. De €2,70 tol heb ik er in dit geval wel voor over. Bij de Zwitserse grens moet ik er eigenlijk weer vanaf, want ik heb geen vignet, maar ik neem toch de gok. Een kwartiertje illegaal over de snelweg bespaart een hele hoop gezeik door het centrum van Geneve. Als je gepakt wordt ben je natuurlijk de Sjaak, maar ik neem de gok.

Zodra ik de stad voorbij ben ga ik de snelweg weer af en vrijwel meteen de grens weer over. Ik ben weer veilig. Ik ga richting Gex, dezelfde route langs Les Rousses als hoe we zijn gekomen. Nog een korte stop op het uitzichtpunt en dan snel weer door. Ik pak de RN richting Besançon, dan schiet het nog een beetje op. Op de app kies ik net voor Besançon een camping, en net daarvoor gooi ik de tank vast even vol. Dan kan ik morgen gelijk met een volle tank vertrekken. Bij de pomp valt me op dat we precies hier vorig jaar ook stonden te tanken, blijkbaar kloppen mijn navigatieskills nog.

IMG_20190716_190628.jpg

Om 20:45 uur kom ik in Quingey aan op de Municpalcamping. De receptie is nog open, dus ik meld me aan en neem nog wat drinken voor vanavond mee. Ik krijg een prima plekje aan de rand van de camping toegewezen. Ik ben blij dat ik op tijd was, want als ik even later kijk zie ik dat het toegangshek gesloten is, en het loophek met een code is afgesloten. Niet door te komen met de motor, dus als ik een kwartier later was aangekomen had ik voor een dicht hek gestaan.

IMG_20190716_213024.jpg

Ik heb wat kant en klaar voer gehaald, dus even opwarmen en klaar. Eerst nog even een belletje naar Jelmer, eens kijken hoe het met de geweldige service van de ANWB staat. Vanmiddag kwam dan eindelijk het bericht dat er een bobine kapot is, en dat het wachten op een nieuwe 4 dagen zal duren. Uiteraard is dat voor ons geen verassing. Nu zou het handig zijn als ze alvast hadden geïnventariseerd waar de dichtstbijzijnde huurauto stond, zodat het oponthoud niet nog veel verder zou oplopen. Het past wel in het plaatje dat ze dat natuurlijk niet hebben gedaan, en daar moesten ze om 4 uur nog mee beginnen. Om half 6 kreeg hij dan eindelijk bericht dat de dichtstbijzijnde auto op 45 minuten rijden in Frankrijk stond. Dus spullen pakken, taxi bellen en afwachten. Een half uurtje later weer telefoon van de ANWB, het verhuurbedrijf sluit om 6 uur dus dat gaan ze vandaag niet meer redden. Tsjonge jonge hoe moeilijk kan het allemaal zijn om één keer iets goed te regelen?

Omdat hij morgen thuis moet zijn hebben ze geprobeerd vanavond nog een vlucht te regelen, maar die zaten allemaal al vol. De eerste mogelijkheid is morgenmiddag om 13:00 uur. Er zit dus niks anders op om nog een extra nacht te blijven. Hij zou vanavond de tickets via de mail krijgen, maar heeft ze uiteraard nog niet gehad. We vragen ons beiden af wat ze bij de ANWB eigenlijk wel kunnen? Procedures oké, maar waarom moet alles op het laatste moment? Dit had allemaal al lang geregeld kunnen zijn! Hopen dat het goed komt met de tickets, want al het vertrouwen is inmiddels wel weg. Dan nog kijken hoe hij morgen de inhoud van 3 motorkoffers, één tas en een compleet motorpak in het vliegtuig mee gaat krijgen.

Na het bellen en eten is het al snel donker, dus even afwassen, douchen en dan is het bedtijd. Nog 800 kilometer te gaan morgen.



Woensdag 17 juli 2019


Ik heb nog een aardig stukje voor de boeg, dus de wekker gaat om 7 uur. De camping is nog in diepe rust, maar het zonnetje is alweer van de partij. Ik wandel eerst even naar het dorp voor een bezoekje aan de lokale bakker, maar die blijkt op woensdag gesloten. De supermarkt gaat pas om 9 uur open en andere winkels zijn er niet. Dan maar straks onderweg even wat eten. Terug bij de tent zet ik wel even koffie en onderin de bagage vind ik nog een verfrommelde ontbijtkoekreep. Dan voor de laatste keer deze trip de boel weer inpakken en klaar maken voor vertrek. Iets na half 9 rij ik de camping af.

IMG_20190717_075337.jpg

Helaas blijkt Mercredi de nationale rustdag voor de Franse Boulanger ’s, want alle bakkerijen die ik tot Besançon passeer zijn gesloten. Na een klein half uurtje rijden kom ik net voor het centrum van Besançon langs een Intermarche. Daar hebben ze altijd wel een bakkerij en koffiecorner, en die is gelukkig wel open. De laatste keer een echte Franse croissant, een pain au chocolat en een kop koffie. Het enige tafeltje is bezet, dus ik ga maar op de parkeerplaats naast de motor zitten.

Met het ontbijt binnen is het tijd om kilometers te gaan maken. Over de N57 langs Vesoul naar Epinal. Echt boeiend is het allemaal niet, maar het is rustig en het schiet lekker op. Het lijkt af en toe wel alsof ik op een afgesloten weg rij zo weinig verkeer heb ik om me heen. Uit verveling probeer ik rijdend wat foto’s te maken, dat gaat best goed. Ik lees en stuur wat appjes, dat gaat ook goed maar gaat natuurlijk wel een beetje ver. Snel weg die telefoon. In ieder geval bericht van Jelmer dat hij op het vliegveld van Turijn zit te wachten om in te checken.

IMG_20190717_113559.jpg

Van Epinal tot Nancy nog een stukje RN, maar daarna kan ik de snelweg A31 op. Langs Metz en Thionville Luxemburg weer in. In Luxemburg gooi ik uiteraard de tank even vol en is het ook tijd om de inwendige mens weer wat te versterken. Ik heb eigenlijk wel trek in een vette hamburger, en daarvoor hoef je bij de meeste tankstations niet echt ver te zoeken. Hier gelukkig ook niet.

De motor is gehuld in benzinedamp, en ook onder de overloop ligt een plas benzine op het asfalt. Was niet handig om een tot de nok toe gevulde tank in de volle zon te zetten, niet aan gedacht. Met een volle maag stap ik weer op, Luxemburg door en de grens weer over. Bij Arlon pak ik voor de afwisseling de N4 naar Bastogne, en ga daar de snelweg weer op. Door het centrum van Luik, en in een zijstraatje gooi ik bij een pomp de tank nog even vol. Die was nog niet leeg, maar het is te ver om het naar huis te halen dus tanken moet ik sowieso. Dan maar beter goedkoop in België dan in Nederland langs de snelweg. Het is een onbemande pomp, dus ik kan meteen weer door richting Maastricht. Bij de eerste pomp in NL nog even een bakkie, want dat kon bij de onbemande niet in Luik niet. Ik ben het eigenlijk een beetje zat, maar ik heb helaas nog 250km voor de boeg.

Langs de A2 bij De Lucht traditioneel mijn laatste stop, nog precies 100km naar huis. Snel nog een bakkie er in en dan weer door, ik ben er klaar mee. Ik had nog de hoop om op tijd langs Schiphol te komen en Jelmer op te wachten, maar dat ga ik helaas niet halen. Was wel leuk geweest, maar ik zie hem morgen op de zaak wel weer. Het laatste uurtje gaat voorspoedig en is door de vakantietijd gelukkig niet druk op de weg. Om 18:30 uur ben ik thuis, 2890km op de tripteller. Grote afstanden over de snelweg zijn al niet mijn ding, maar op de heenweg met een mooie reis in het vooruitzicht is het nog tot daar aan toe, op de terugweg is het gewoon ruk.

Helaas is de trip niet helemaal geëindigd als we hadden gehoopt, maar dat neemt niet weg dat we het tot zondagmiddag heel erg goed naar ons zin hebben gehad. Heerlijk gereden, op prachtige plekken gekampeerd en super weer gehad. Echt enorm genoten! Het was voor mij nu het vijfde jaar Stella Alpina op rij, misschien volgend jaar eens kijken naar wat anders. Ik vind het nog steeds fantastisch, maar iets anders is natuurlijk ook wel eens leuk. Dan ben je ook iets flexibeler met plannen en niet gebonden aan dit vaste weekend. We zullen het zien!

Inmiddels is de Super Tenere terug in Nederland en al gerepareerd. Twee van de vier bobines bleken inderdaad kapot. Helaas werd hij wel afgeleverd met schade aan de zijkoffer. Gelukkig hebben we van de voorgaande dagen foto’s genoeg waarop duidelijk zichtbaar is dat de schade er nog niet zat. Dit zal waarschijnlijk nog wel een staartje gaan krijgen, kon er ook nog wel bij.
 

gtswizard

Die hard MF'er
Donateur
1 mei 2006
839
264
57
tilburg
suzuki wou mij in zweden afslepen met een gebroken koppelingskabel , zelf maar gerepareerd met een losse binnenkabel
 
14 jan 2019
95
117
21
Haarlem
Wat een hoop ellende. Balen dat t zo moet lopen.

Maar blijkbaar is pechservice gewoon heel moeilijk. Ik stond laatst met pech 15 km van huis en toen heeft t ook 4 uur geduurd om met de motor naar huis gesleept te worden. In die tijd had ik naar huis kunnen lopen |(
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
6.616
1.339
34
Krommenie (Zaanstad)
Ik bergrijp wel dat de Anwb ook zo zijn procedures heeft, het is voor hun natuurlijk veel beter dat de klant daar terplekke wordt geholpen en een dikke rekening krijgt, dan dat de Anwb opdraait voor de kosten van vervangend vervoer en transport van de motor. In wezen is het natuurlijk gewoon een verzekering, die net als iedere andere maatschappij zal proberen zo min mogelijk te hoeven uitkeren. Het is alleen zo jammer dat er totaal geen flexibiliteit is, en dat ze in ons geval op maandagmiddag eigenlijk al wisten dat het een kansloze missie was, maar je uiteindelijk tot woensdagmiddag zit te wachten tot je een keer naar huis kan. Ondertussen zit je zelf een beetje gefrustreerd te wachten in de wetenschap dat er totaal niemand moeite doet om jou weer op weg te helpen. We hebben letterlijk die motor een hele dag in dat depot kunnen zien staan zonder dat er iemand een vinger naar uitstak. Wat me eigenlijk nog het meest tegenviel is dat je een telefoonnummer van een Italiaanse garage krijgt, en dat je zelf maar moet bellen om de boel opgelost te krijgen. Ik dacht dat je juist lid was om in het buitenland ondersteuning te krijgen, maar die steun is erg ver te zoeken. Al met al nogal een teleurstellende ervaring met de Anwb.
 

Mister Vogezen

Prov Antwerpen.
14 jan 2019
940
834
Prov Antwerpen
Het tweede weekend van juli stond voor mij weer in het teken van het Stella Alpina treffen op de Col du Sommeiller. Voor mij alweer de vijfde keer op rij, en ook dit keer weer samen met mijn collega Jelmer die voor de derde keer meegaat. Het wagenpark bestaat net als voorgaande jaren weer uit de Tenere 660 en de Super Tenere 1200. Ieder jaar proberen we het toch weer net even anders te doen zodat we niet elke keer dezelfde routes rijden. Dit keer hebben we ten opzichte van vorig jaar nog één dagje extra vrij genomen, waardoor we in totaal 8 dagen de tijd hebben.

Woensdag 10 juli 2019

Het meeste staat al ingepakt klaar, alleen slaapzak en matje nog even oprollen en inpakken, dat doe ik altijd als laatst. Als ik tijdens het ontbijten nog even het nieuws kijk wordt de Touretappe van vandaag doorgesproken, en de plaatsen die genoemd worden komen me allemaal iets te bekend voor. Fuck, de Vogezen, precies waar ik vanmiddag doorheen wil. Totaal geen rekening gehouden met de Tour. Hoe dan ook, we zien wel. Ze starten vandaag om 13:15 uur in St. Die, en ik verwacht niet dat wij daar om die tijd al zijn. Misschien valt het mee dus. De tassen aan de motor, alles goed vastsnoeren, en dan ben ik klaar voor vertrek. De A8 begint zoals altijd rond deze tijd met file, maar gelukkig kan ik snel richting de rustigere ring Noord, in plaats van naar de drukke Coentunnel. Rond half 9 ben ik bij Jelmer, doen we nog snel een bakkie en stappen we op. Nog even langs de pinautomaat om wat geld te halen om de pot te vullen, en om 9 uur zijn we er dan echt klaar voor. Helaas heb ik een aantal dagen terug mijn rechter duim gekneusd, en met rijden heb ik daar best wat last van. Hopen dat het de komende dagen wat afneemt!

We hebben verbazend genoeg geen last van files, dus het afrijden van de hele A2 voorloopt soepel. Om 11 uur zetten we alweer voet aan de grond bij het laatste tankstation voor de grens met België. We rusten even een kwartiertje, eten een broodje en gaan dan weer verder. Tanken doe we zo in Luik wel, dat scheelt al snel zo’n 40 cent per liter. Zo gezegd zo gedaan, en bij de eerste pomp na het binnenrijden van het centrum van Luik gooien we de tank weer vol.

Dan gaan we weer vrolijk verder het centrum door en de snelweg weer op. Het is stralend weer, en ter hoogte van de parkeerplaats waar we vorig jaar in doorwaaipak stonden te schuilen voor een enorme hoosbui kijken we elkaar nog even aan. Hopelijk blijft ons dat dit jaar bespaard. Overigens heb ik dit jaar gekozen voor mijn gewone textielpak en blijft het doorwaai thuis. De voorspellingen zijn op zich goed, maar de temperaturen niet zo erg hoog. Wederom gaat alles voorspoedig, de grens over naar Luxemburg, en stoppen we weer bij het laatste tankstation voor de grens. De tank is nog niet leeg, maar we zijn tenslotte Nederlanders dus de kans op een paar goedkope liters benzine laten we ons natuurlijk niet voorbij gaan. Het is inmiddels rond 13:00 uur, dus we doen gelijk een bakkie en een broodje in het warme zonnetje.

Nog een stukje snelweg tot Metz, en dan gaan we er af om binnendoor verder naar Saint Die des Vosges te gaan. Tot we op de hoogte van Nancy zijn is er nog niet al te veel aan, we hadden ook tot Nancy over de snelweg kunnen gaan maar ik was wel even klaar met de snelweg. Pas na 15:00 uur komen we langs St. Die, en het toercircus inmiddels vertrokken. Op de borden staat wel dat de wegen tot 15:00 uur afgesloten zouden zijn, dus het lijkt erop dat we net geluk hebben gehad.

Dan door naar Sainte Marie Aux Mines voordat het echt leuk begint te worden. We steken door naar Le Bonhomme, en dan richting Col de la Schlucht voor de Route des Crêtes. Het is heerlijk rijden en de saaie snelwegkilometers van vanochtend zijn we snel weer vergeten. Natuurlijk moet je een selectie maken als je op doorreis bent, maar eigenlijk zit je hier op elke weg wel goed. Het is inmiddels half 6 als we aan het begin van de Route des Crêtes nog even de klim naar de Hohneck maken. We genieten even van het uitzicht op de twee na hoogste berg van de Vogezen, en we besluiten hier in het restaurantje gelijk wat te gaan eten. Helaas vinden we op de kaart helemaal geen avondmaaltijden, en als we er naar vragen blijkt dat ze over een kwartiertje ook al dicht gaan. Dan maar even snel een colaatje en weer verder.

Bekijk bijlage 1420948

De volgende restaurantjes die we tegenkomen zijn of dicht, of de dinerkaart is pas vanaf 19:00 uur en daar gaan we niet op wachten. We vervolgen de route Des Crêtes en proberen het nog eens bij Le Markstein. Daar hebben we meer geluk. Van alle moeilijke Franse gerechten op de kaart klinkt spaghetti bolognese het meest vertrouwd, dus daar houden we het bij. Makkelijk en snel, dan kunnen we snel weer door. Ondertussen zoeken we op de app even naar een camping, en ook een tankstation is op korte termijn wel noodzakelijk want het einde van de Luxemburgse peut komt in zicht.

Morgen komt de toer hier voorbij, en rondom Le Markstein staat elke vrije centimeter gras vol tentjes en campers. Als we weer doorrijden is het dus even opletten, want overal lopen mensen over de weg of zitten in de berm te BBQ’en. We rijden verder langs de Grand Ballon en richting Cernay. Het is inmiddels weer heerlijk rustig op de weg, dus we trekken het laatste stukje lekker sportief door. In Cernay gooien we de tank weer vol en hebben we een camping uitgekozen. De receptie is zowaar nog open en we kunnen voor morgen zelfs nog broodjes bestellen. De camping is verder vrij basic en de toiletgebouwen wat verouderd, maar voor 15 euro per nacht voor ons beiden is het ook niet duur.

Als de tentjes staan zetten we nog even een bak koffie, want eten hebben we natuurlijk al gedaan. Dan lopen we nog even een klein rondje door de omgeving, want ik vind het ook op doorreis wel leuk om te zien in wat voor omgeving je staat. Rondom de camping zit een grote Ooievaarskolonie, we tellen er zeker meer dan 30. Overal op huizen en in bomen zie (en hoor) je de Ooievaars in hun nesten zitten.

Veel meer is er in de directe omgeving niet te doen, dus na een helaas niet al te warme douche zoeken we ons bed op. We hebben er zo’n 750km opzitten, waarvan een deel binnendoor. De afgelopen nacht was niet al te lang, dus het was best een vermoeiende dag.


Donderdag 11 juli 2019

We hebben de wekker om 7 uur en pakken alvast de eerste spullen in. Vanaf 8 uur kunnen we de broodjes afhalen en ontbijten we lekker in de zon. Om 9 uur exact zijn we klaar voor vertrek. We hebben gisteren al getankt dus wel kunnen gelijk op pad. Vind ik altijd wel prettig, dan hoef je niet meteen op zoek te gaan naar een pomp.

We beginnen met een stuk Route Nationale naar Belfort, Montbéliard en Pontarlier. Vooral het stuk naar Pontarlier is saai en het schiet totaal niet op. Je gaat zowat van het ene dorp naar het andere dus je moet continue van het gas af. Om een beetje op te schieten ga je ongemerkt steeds harder door de dorpjes heen, maar dat is natuurlijk eigenlijk niet de bedoeling. Na een van de dorpjes waar ik me realiseerde dat ik bijna 95 in plaats van 70 reed, schieten 2 motorrijders van de Gendarmerie achter ons de weg op. Dat gaat geld kosten ben ik bang. De blauwe lampen gaan aan, de ene haalt ons in en de andere blijft achter ons. Eigenlijk ben ik al bezig een stopplek te zoeken, maar dan geeft de voorste motorrijder gas en haalt de paar auto’s voor ons ook in. De achterste volgt even later ook, en een paar auto’s voor ons wordt er een uit de rij geplukt. Daar komen we goed mee weg.

Net voorbij Pontarlier stoppen we langs het Lac Saint-Point bij het terrasje van een camping voor een bakkie met een warme wafel en pakken we even een half uurtje rust. Dan stappen we weer op en naderen we de bergen van de Jura. Op het stuk van Les Rousses naar Gex kunnen de remmen weer los en knallen we heerlijk in de rondte. Het is rustig, dus we kunnen lekker doorrijden. Traditioneel stoppen we even op het uitkijkpunt over het Lac Léman voor een foto, de echte bergen komen in zicht!. We lunchen met wat koekrepen en krentenbollen die we nog van huis mee hadden.

Bekijk bijlage 1420949


Het stuk tussen Gex en Annecy is gewoon niet leuk, maar je moet er even doorheen. Of via het drukke Geneve, of een stuk omrijden waar ook geen zak aan is. We gaan door Geneve. Het is een uurtje afzien, maar uiteindelijk naderen we Annecy. Het drukke centrum laten we snel achter ons en we rijden langs het meer naar “ons” strandje bij Sévrier. We trekken snel het warme motorpak uit en de zwembroek aan voor een duik in het heerlijk heldere water van het meer van Annecy. Het is altijd een leuke en lekkere afwisseling tijdens het motorrijden en je bent weer helemaal opgefrist. Even opdrogen in de zon, en dan (dat is even wat minder) het warme motorpak weer aan.

Bekijk bijlage 1420950

We stappen weer op en slaan meteen af naar de Col de Leschaux. De drukte laat je hier meteen achter je. Borden geven aan dat de weg is afgesloten, maar op maps zag ik dat je er via een andere route ook wel omheen kan. Dat blijkt te kloppen, al zijn we natuurlijk niet de enige die dat ontdekt hebben. We sluiten aan achter een rijtje auto’s, omdat voor ons net een boer zijn koeien van het ene naar het andere weiland aan het brengen is. De hele weg ligt vol met koeienstrond en we kunnen niks anders dan stapvoets volgen. We halen de rij auto’s voor ons wel voorzichtig in, dan rijden we tenminste vooraan als de koeien weg zijn. Dan slaan de koeien af het weiland in, en kunnen wij er vandoor. Over de Col de Leschaux naar de Col de Frêne. Nog niet echt spectaculair, maar een leuke opwarmer voor het echte werk van de komende dagen.

Dan weer een stukje RN naar La Chambre, waar we doorsteken naar de Col du Glandon. Dit is weer het echte werk. We sturen heerlijk omhoog naar de pashoogte en stoppen natuurlijk even voor wat foto’s. Het is inmiddels alweer 7 uur geweest, dus het is heerlijk rustig. Natuurlijk kunnen we het ook niet laten om vanaf de Glandon nog de 3 kilometer naar de verderop liggende Croix de Fer te nemen. Je kunt hem al zien liggen. Wat is het heerlijk om weer in de echte bergen te zijn! Na wat foto’s keren we weer om, langs de Glandon en dalen af naar Le Bourg d’Oisans. Om 20:00 uur stoppen we op camping La Cascade. We melden ons bij de receptie, bestellen broodjes en zetten snel de tentjes op.

Bekijk bijlage 1420951

Bekijk bijlage 1420952

Het restaurant is open tot 21:00 uur, dus om 20:30 uur lopen we eerst maar eens die kant op. Terwijl hij volgens de campinginformatie open zou moeten zijn zit alles potdicht, en ook bij de receptie zit inmiddels niemand meer. Dat is even jammer. We zijn moe en hebben totaal geen zin meer om naar het dorp te lopen. We twijfelen nog even om de motor te pakken, maar we hebben net onze pakken uit en hebben eigenlijk ook helemaal geen zin om alles weer aan te trekken. Dan kiezen we maar voor ons noodrantsoen, zakken spaghetteria. Pasta Pesto, 10 minuten koken en klaar. Het moet maar, en is eigenlijk best te eten. Daarna nog een bakkie en de inwendige mens is weer tevreden. Terwijl het begint te schemeren kijken we nog even bij de waterval achter de camping, maar eigenlijk is het al iets te donker. Dan nog maar even bij de tent hangen, douchen en naar bed.

Bekijk bijlage 1420953
In Le Markstein stop ik altijd bij restaurant , creperie , friterie " Le Tremplin".
Als je van Grand Ballon komt is dat het eerste grote restaurant aan de linkse zijde.
Een groot terras en een binnen een geweldig houten interieur.
 
  • Like
Waarderingen: Frazer

rojerasen

Die hard MF'er
5 feb 2014
825
37
almelo
Ik bergrijp wel dat de Anwb ook zo zijn procedures heeft, het is voor hun natuurlijk veel beter dat de klant daar terplekke wordt geholpen en een dikke rekening krijgt, dan dat de Anwb opdraait voor de kosten van vervangend vervoer en transport van de motor. In wezen is het natuurlijk gewoon een verzekering, die net als iedere andere maatschappij zal proberen zo min mogelijk te hoeven uitkeren. Het is alleen zo jammer dat er totaal geen flexibiliteit is, en dat ze in ons geval op maandagmiddag eigenlijk al wisten dat het een kansloze missie was, maar je uiteindelijk tot woensdagmiddag zit te wachten tot je een keer naar huis kan. Ondertussen zit je zelf een beetje gefrustreerd te wachten in de wetenschap dat er totaal niemand moeite doet om jou weer op weg te helpen. We hebben letterlijk die motor een hele dag in dat depot kunnen zien staan zonder dat er iemand een vinger naar uitstak. Wat me eigenlijk nog het meest tegenviel is dat je een telefoonnummer van een Italiaanse garage krijgt, en dat je zelf maar moet bellen om de boel opgelost te krijgen. Ik dacht dat je juist lid was om in het buitenland ondersteuning te krijgen, maar die steun is erg ver te zoeken. Al met al nogal een teleurstellende ervaring met de Anwb.
Met veel plezier, en tikje afgunst ook wel, je verhaal gelezen. Jammer van de pech. Ik las laatst de de ANWB in het hoogseizoen in Frankrijk duizenden verzoeken om hulp per dag krijgt, dan gaat er steevast iets mis. ( ik heb standaard een reserve spanningsregelaar bij me ( en een stel rem/koppelingshandles ) , ik wil nu even nagaan of een bobine ook zinvol is op de CBF1000. Dan gaat die ook mee.
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
6.616
1.339
34
Krommenie (Zaanstad)
In Le Markstein stop ik altijd bij restaurant , creperie , friterie " Le Tremplin".
Als je van Grand Ballon komt is dat het eerste grote restaurant aan de linkse zijde.
Een groot terras en een binnen een geweldig houten interieur.
Ik moest het even checken op google streetview, maar dat is inderdaad ook waar wij zaten. Afgelopen winter in de sneeuw ben ik er ook nog geweest, maar toen stond de rij voor het buffet bijna buiten en ben ik maar doorgelopen.

Met veel plezier, en tikje afgunst ook wel, je verhaal gelezen. Jammer van de pech. Ik las laatst de de ANWB in het hoogseizoen in Frankrijk duizenden verzoeken om hulp per dag krijgt, dan gaat er steevast iets mis. ( ik heb standaard een reserve spanningsregelaar bij me ( en een stel rem/koppelingshandles ) , ik wil nu even nagaan of een bobine ook zinvol is op de CBF1000. Dan gaat die ook mee.
Onderdelen als een rem- en koppelingshandle, reserve kabel voor koppeling of gas heb ik ook altijd wel bij me. In het vervolg gaat er voor de 1200 ook zeker een reserve bobine mee, maar verder kan je je afvragen hoe vaak zoiets kapot gaat. Zelfs bij Yamaha NL hebben ze ernaar gekeken en komen ze er niet uit waarom die bobines steeds sneuvelen. Het is namelijk geen bekend probleem bij die dingen, ze gaan eigenlijk nooit stuk. Nu waren er zelfs 2 van de 4 kapot, en al 2x eerder is er 1 kapot geweest. Het blijft een raadsel.
 

Wipneussie

Die hard MF'er
1 dec 2010
469
4
Weer een mooi verhaal *O*
ANWB verhaal helaas zeer herkenbaar, bij pech in Noorwegen ook van alles meegemaakt.
Uiteindelijk komt het goed maar echt vlekkeloos lijkt het nooit te gaan...
 
  • Like
Waarderingen: Frazer

orangektm

Die hard MF'er
9 apr 2009
771
112
Ik kan alleen tegen iedereen zeggen mocht je pech krijgen met je motor en hij moet afgesleept worden ............ Maak Vlak voor het opladen foto's.
De dag er voor heeft geen zin de schade kan ook in de tussen tijd gebeurd zijn.
Je wilt niet weten hoeveel en vaak schade er gemaakt word je hoort het zo vaak en nee het valt niet mee.
En geen foto geen bewijs ......
 
14 jan 2019
95
117
21
Haarlem
Ik moest het even checken op google streetview, maar dat is inderdaad ook waar wij zaten. Afgelopen winter in de sneeuw ben ik er ook nog geweest, maar toen stond de rij voor het buffet bijna buiten en ben ik maar doorgelopen.



Onderdelen als een rem- en koppelingshandle, reserve kabel voor koppeling of gas heb ik ook altijd wel bij me. In het vervolg gaat er voor de 1200 ook zeker een reserve bobine mee, maar verder kan je je afvragen hoe vaak zoiets kapot gaat. Zelfs bij Yamaha NL hebben ze ernaar gekeken en komen ze er niet uit waarom die bobines steeds sneuvelen. Het is namelijk geen bekend probleem bij die dingen, ze gaan eigenlijk nooit stuk. Nu waren er zelfs 2 van de 4 kapot, en al 2x eerder is er 1 kapot geweest. Het blijft een raadsel.
Bij m'n ouders vorige auto ging de bobine ook om onduidelijke redenen steeds stuk, zo om de 25-30k kilometer. Bij de 4e hebben ze maar besloten een nieuwe auto te kopen.

Was ook geen bekend probleem bij deze auto. De baas van de garage heeft nog twee werkdagen besteed om t motorblok en omringende zaken uit elkaar te halen en door te meten, maar heeft nooit een oorzaak kunnen vinden.

Waarschijnlijk heeft hij gewoon een maandag morgen model en zal je dit blijven hebben todat je een nieuwe koopt :(
 

James Bond

Die hard MF'er
31 jan 2014
653
244
52
B
Mooi verhaal Frazer, ook al hadden jullie pech. Camping Don Bosco ben ik vorig jaar na jouw tip ook geweest. Kraakhelder sanitair en top restaurant.
Maar geen dorp op loopafstand volgens mij.
 
  • Like
Waarderingen: Frazer