Johnny Micrometer
Die hard MF'er
- 6 feb 2004
- 437
- 0
We dont need no full control.
He!, Teacher!, we dont need it all.
Internet is net als een nederlandse wegomleiding, je komt altijd ergens anders uit. Zo ben ik via, via, via hier terecht gekomen. En de weg terug weet ik niet meer. Maar goed, voor iemand met het motorritus virus is het niet erg om verdwaald op een motorforum terecht te komen. Mijn leraar zei het vroeger al, van jou komt nooit iets terecht. Gelijk kreeg hij niet echt, ik kwam dus hier terecht.
Mijn motorritus kent een rare geschiedenis. Zeker voor iemand die vele jaren aan motorcross heeft gedaan in de 125 en 500cc klasse, regiowedstrijden van het knmv reed, in het eerste seizoen 500cc vierde werd in de b-rijders van het open fries kampioenschap motorcross, eigenlijk een driekwart seizoen omdat ik de Honda CR500r pas in midden april kocht. En dat rechtstreeks vanaf een 125cc YZ van Yamaha. Ik heb twee maal meegedaan aan de strandrace in scheveningen op 125cc Yamaha´s. Enkele jaren enduro gereden op een Husqvarna 510 en ben nu bijna klaar met de ombouw van een Honda XR250r naar een rallymotor, vrijwel volledig eigenbouw. En dan nu mijn brik project met een 1000cc Yamaha TR-1. Iemand die het hele jaar rond op een motor rijd, sterker nog, ik heb niet eens een autorijbewijs.
Hoe geloofwaardig klikt het dan nog dat ik als kind niets, maar dan ook niets van motorfietsen moest hebben? Toch is het zo. In een familie waar enkelen een motor hadden, maar er vrijwel nooit op reden, Maar waar mijn vader vroeger het één en ander in de 50 en 80cc wegrecerij heeft gedaan en een broer van mijn moeder een echte motorrijder was met een forse BMW en daar elk jaar tot ver in het buitenland mee op vankantie ging, werd ik de grootste motormuis. Ik het jochie dat toen een jaar of 12 zelfs bang voor motoren was zou uiteindelijk een fantieke motorcrosser worden die zeer veel wedstrijden reed en regelmatig op mooie dagen ritjes van 300 kilometer non stop zou rijden.
Toen ik met het autorijbewijs bezig was, vroeg mijn instrukteur eens aan mij of ik de twee motorfietsen wilde binnenrijden. Om hem een plezier te doen torste ik die zware rotdingen naar binnen, maar liever keek ik er niet eens naar. De autorijlessen heb ik nooit afgemaakt. Een paar keer op de theorie gezakt. Ahum, welke techneut niet? Door toeval rolde ik in de motorcross. Enkele jaren later eerst weer theorie gedaan, maar toen ik het eindelijk had keerde ik niet weer terug naar de auto. Ik deed het motorrijbewijs en daar bleef het bij.
De XR250 rally die zwaar getunned is (tot hetzelfde vermogen als de XR600 standaard heeft), de 510cc Husqvarna 501TE, de Honda CR500r en nu de zware 1000 v-twin chopper zijn of gemener, of zwaarder dan de twee 350cc machienes die ik destijds wegtorste. Een autorijbewijs zal er ook niet meer van komen, van mij hoeft het niet. Tegen die tijd dat ik te oud ben om nog langer op de motor te kunnen rijden is de benzine al zo duur dat alleen de aller rijksten nog kunnen autorijden. Net als in de jonge jaren van mijn 98 jaar geworden opa toen allen de burgermeester en de dokter een auto hadden. Soms een rijke herenboer of fabrieksdirecteur ook.
Ik ben zo arrogant dat ik mijzelf een pure motorijder acht. Ten eerste omdat ik in de winter ook rijd zolang het veilig is. (en dat is heel lang op een rallymotor) En in de tweede plaats omdat ik zo´n beetje alles mooi vind wat op twee wielen staat en pruttelt. Of het nu een GSX-R1100 of een Douglas uit 1912 is. Alles wat een motor is hoort er bij mij bij. Jammergenoeg heb ik meer dan eens moeten ervaren dat deze tijden veranderd zijn. Ik ben eens in een groepje verzeild geraakt waarvan de één nog meer, sneller, mooier, groter en vooral duurder dan de ander moest hebben. Jammer, maar ieder zijn meug. Ik ben eens afgestapt om te kijken naar een oude man gekleed als in vervlogen tijden op een antieke Peugeot 125cc motor. En zoals ik al vermoede had de man hem in zijn jonge jaren nieuw gekocht. Een motor en zijn berijder, een leven lang bij elkaar. Daar kan ik van genieten. Dat is nog eens wat anders dan de moderne tijd waar een motor van 4 jaar al als oud word gezien en een computer al ouderwets is binnen de afloop van de garantietermijn.
Mijn nick? John is mijn echte naam. Op de technische school was ik nogal precies en na het diploma machiene-bankwerken ging ik door in de fijnmetaalbewerking. Elke leerling had daar zijn eigen schuifmaat, maar omdat ik vond dat er te veel met de micrometers (feitelijk schroefmaten)werd rondgegooid kocht ik mijn eigen micrometer en wel een luxe Mitutoyo met teller, de voorloper van de digitale die er toen ook al was maar 580 gulden ex btw koste. Omdat ik gek was (en nog ben) op synthesizer muziek zoals onder andere Jean Michel Jarre en ik destijds een synthesizer wilde hebben en daar dus veel over sprak, kreeg ik de bijnaam Johnny & de Micrometers. Dit paste alleen niet in de ruimte van dit forum, dus werd het Johnny Micrometer. Het icoontje wat ik heb is even om uit te proberen, hij zal binnenkort worden vervangen door een foto van de micrometer die mij mijn bijnaam gaf en zich na mijn schooltijd in de motorcross nog meer nuttig zou maken. Vooral toen ik alter een klein instrumentmakers-draaibankje kocht om de bergen kleine onderdelen voor de rallymotor te kunnen maken.
Ik zal, denk ik, ook veel te vinden zijn in de off the road, chopper en brik afdelingen. Ik wil een chopper hebben, en na veel gewik werd het een brik. Nu het ombouwen nog....
He!, Teacher!, we dont need it all.
Internet is net als een nederlandse wegomleiding, je komt altijd ergens anders uit. Zo ben ik via, via, via hier terecht gekomen. En de weg terug weet ik niet meer. Maar goed, voor iemand met het motorritus virus is het niet erg om verdwaald op een motorforum terecht te komen. Mijn leraar zei het vroeger al, van jou komt nooit iets terecht. Gelijk kreeg hij niet echt, ik kwam dus hier terecht.
Mijn motorritus kent een rare geschiedenis. Zeker voor iemand die vele jaren aan motorcross heeft gedaan in de 125 en 500cc klasse, regiowedstrijden van het knmv reed, in het eerste seizoen 500cc vierde werd in de b-rijders van het open fries kampioenschap motorcross, eigenlijk een driekwart seizoen omdat ik de Honda CR500r pas in midden april kocht. En dat rechtstreeks vanaf een 125cc YZ van Yamaha. Ik heb twee maal meegedaan aan de strandrace in scheveningen op 125cc Yamaha´s. Enkele jaren enduro gereden op een Husqvarna 510 en ben nu bijna klaar met de ombouw van een Honda XR250r naar een rallymotor, vrijwel volledig eigenbouw. En dan nu mijn brik project met een 1000cc Yamaha TR-1. Iemand die het hele jaar rond op een motor rijd, sterker nog, ik heb niet eens een autorijbewijs.
Hoe geloofwaardig klikt het dan nog dat ik als kind niets, maar dan ook niets van motorfietsen moest hebben? Toch is het zo. In een familie waar enkelen een motor hadden, maar er vrijwel nooit op reden, Maar waar mijn vader vroeger het één en ander in de 50 en 80cc wegrecerij heeft gedaan en een broer van mijn moeder een echte motorrijder was met een forse BMW en daar elk jaar tot ver in het buitenland mee op vankantie ging, werd ik de grootste motormuis. Ik het jochie dat toen een jaar of 12 zelfs bang voor motoren was zou uiteindelijk een fantieke motorcrosser worden die zeer veel wedstrijden reed en regelmatig op mooie dagen ritjes van 300 kilometer non stop zou rijden.
Toen ik met het autorijbewijs bezig was, vroeg mijn instrukteur eens aan mij of ik de twee motorfietsen wilde binnenrijden. Om hem een plezier te doen torste ik die zware rotdingen naar binnen, maar liever keek ik er niet eens naar. De autorijlessen heb ik nooit afgemaakt. Een paar keer op de theorie gezakt. Ahum, welke techneut niet? Door toeval rolde ik in de motorcross. Enkele jaren later eerst weer theorie gedaan, maar toen ik het eindelijk had keerde ik niet weer terug naar de auto. Ik deed het motorrijbewijs en daar bleef het bij.
De XR250 rally die zwaar getunned is (tot hetzelfde vermogen als de XR600 standaard heeft), de 510cc Husqvarna 501TE, de Honda CR500r en nu de zware 1000 v-twin chopper zijn of gemener, of zwaarder dan de twee 350cc machienes die ik destijds wegtorste. Een autorijbewijs zal er ook niet meer van komen, van mij hoeft het niet. Tegen die tijd dat ik te oud ben om nog langer op de motor te kunnen rijden is de benzine al zo duur dat alleen de aller rijksten nog kunnen autorijden. Net als in de jonge jaren van mijn 98 jaar geworden opa toen allen de burgermeester en de dokter een auto hadden. Soms een rijke herenboer of fabrieksdirecteur ook.
Ik ben zo arrogant dat ik mijzelf een pure motorijder acht. Ten eerste omdat ik in de winter ook rijd zolang het veilig is. (en dat is heel lang op een rallymotor) En in de tweede plaats omdat ik zo´n beetje alles mooi vind wat op twee wielen staat en pruttelt. Of het nu een GSX-R1100 of een Douglas uit 1912 is. Alles wat een motor is hoort er bij mij bij. Jammergenoeg heb ik meer dan eens moeten ervaren dat deze tijden veranderd zijn. Ik ben eens in een groepje verzeild geraakt waarvan de één nog meer, sneller, mooier, groter en vooral duurder dan de ander moest hebben. Jammer, maar ieder zijn meug. Ik ben eens afgestapt om te kijken naar een oude man gekleed als in vervlogen tijden op een antieke Peugeot 125cc motor. En zoals ik al vermoede had de man hem in zijn jonge jaren nieuw gekocht. Een motor en zijn berijder, een leven lang bij elkaar. Daar kan ik van genieten. Dat is nog eens wat anders dan de moderne tijd waar een motor van 4 jaar al als oud word gezien en een computer al ouderwets is binnen de afloop van de garantietermijn.
Mijn nick? John is mijn echte naam. Op de technische school was ik nogal precies en na het diploma machiene-bankwerken ging ik door in de fijnmetaalbewerking. Elke leerling had daar zijn eigen schuifmaat, maar omdat ik vond dat er te veel met de micrometers (feitelijk schroefmaten)werd rondgegooid kocht ik mijn eigen micrometer en wel een luxe Mitutoyo met teller, de voorloper van de digitale die er toen ook al was maar 580 gulden ex btw koste. Omdat ik gek was (en nog ben) op synthesizer muziek zoals onder andere Jean Michel Jarre en ik destijds een synthesizer wilde hebben en daar dus veel over sprak, kreeg ik de bijnaam Johnny & de Micrometers. Dit paste alleen niet in de ruimte van dit forum, dus werd het Johnny Micrometer. Het icoontje wat ik heb is even om uit te proberen, hij zal binnenkort worden vervangen door een foto van de micrometer die mij mijn bijnaam gaf en zich na mijn schooltijd in de motorcross nog meer nuttig zou maken. Vooral toen ik alter een klein instrumentmakers-draaibankje kocht om de bergen kleine onderdelen voor de rallymotor te kunnen maken.
Ik zal, denk ik, ook veel te vinden zijn in de off the road, chopper en brik afdelingen. Ik wil een chopper hebben, en na veel gewik werd het een brik. Nu het ombouwen nog....
Mooie introductie en welkom op dit Motor-Forum!
