Reisverslag: IJsland, genieten en afzien!

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
8.414
5.732
Krommenie (Zaanstad)
Woensdag 6 september, dag 14

De bewolking hangt bijna op de grond, er staat een koude wind en het regent af en toe. Weinig te genieten dus, maar niks aan te doen. De harde wind maakt het er niet makkelijker op om de tent af te breken, het wordt een soort vlieger. Bij de huttenwaard informeer ik nog even naar de toestand van de F-752 en die diepte van de doorwadingen. Het zou moeten lukken met de motor. Het regent gelukkig niet zo hard, maar toch trek ik mijn regenpak aan, al is het alleen maar voor een beetje extra warmte.

De eerste doorwading bij de hut gaat prima, maar een paar kilometer verder volgt de tweede. Het is een flinke rivier en het ziet er lastig uit. Dit is ook de rivier waar de gestrande auto staat. Hij is er wel uitgesleept en staat aan de overkant. Ik trek de waterschoenen weer aan, maar omdat het zo koud is besluit ik mijn broek aan te laten en de pijpen op te rollen. Dat had ik achteraf beter niet kunnen doen want dat blijft natuurlijk nooit zitten. Ik ga lopend naar de overkant en neem daarbij alvast mijn helm en laarzen mee. Het is een flink brede rivier, het eerste stuk is het diepst, tot iets boven mijn knieën. Wat het vooral moeilijk maakt zijn de grote stenen op de bodem. Die kan ik door het troebele water natuurlijk weer niet zien, waardoor ik lopend al bijna een paar keer mijn evenwicht verlies. Om het feest helemaal compleet te maken is het water ook nog eens ijskoud, het is smeltwater van de Hofsjökull gletsjer, dus het zal net iets boven het vriespunt zijn.

full


Ik loop terug naar de motor, waar ik voor de zekerheid toch besluit om de bagage eraf te halen en lopend naar de overkant te brengen. Met het eerste deel van de bagage steek ik over, en natuurlijk ook weer terug, #$%^&! wat is dat water koud! Met mijn handen vol kan ik mijn broekspijpen uiteraard niet meer omhoog houden, dus mijn halve broek is zeiknat. Dan is het tijd voor de motor, die ik heel voorzichtig naar de overkant loop. Regelmatig loop ik vast op een steen, maar met een beetje gas erbij komt hij er wel overheen. Licht euforisch en opgelucht heb ik mijn gemotoriseerde vriend in ieder geval aan de overkant. Omdat ik niet al mijn bagage in één keer mee kreeg moet ik nog een keer terug om de laatste tas op te halen. Voor de vierde keer het koude water in dus. Mijn god wat is dit koud zeg. Halverwege de rivier lijkt het wel of mijn benen in beton gegoten zijn, ze willen gewoon niet meer verder. Met moeite bereik ik mijn bagage en maak me op voor de laatste oversteek. Ik zal de krachttermen niet herhalen, maar ik denk dat ze door half IJsland hoorbaar zijn geweest. Mijn onderbenen voel ik inmiddels niet meer als ik voor de laatste keer uit het water kom, maar het is gelukt, alles is aan de overkant. Dit is afzien, dit is IJsland!

full


full


Gelukkig staat er de gestrande auto, zodat ik met mijn natte pak in ieder geval een beetje uit de wind kan zitten. Uit de bagage vis ik een handdoek en een droge thermobroek, en zo goed en zo kwaad als het kan probeer ik alles weer een beetje droog aan te trekken. Bagage kan weer op de motor en ik kan weer door, bijna een uur verder.

Het verdere verloop van de route is gelukkig niet moeilijk en ik hoef alleen wat kleine stroompjes over te steken. Omdat mijn broek nat is trekt alles natuurlijk alsnog door naar mijn laarzen en thermo-ondergoed, wat dus alsnog vochtig wordt. Het is mistig en ijskoud, maar dat had ik volgens mij al gezegd... Het heeft wel wat hoor, de mist maakt de omgeving heel mysterieus, maar ik denk dat ik het met een zonnetje toch iets mooier had gevonden :+

full


Rond 13:00 uur kom ik aan het einde van de F-752, maar moet ik nog zo’n 15 kilometer gravel voor ik weer in de bewoonde wereld terecht kom. Ik ben afgezien van 2 gestrande auto’s en een aanhanger niemand tegengekomen vandaag, lekker weggetje dit…

Totaal verkleumd kom ik aan in het dorpje Varmahlíd. Mijn interne kachel schreeuwt intussen om brandstof, dus ik duik het eerste wegrestaurant wat ik tegenkom in. Het vette lunchmenu van hamburger met friet heb ik wel verdiend en gaan er goed in. De koffie is zoals op veel plekken hier gratis navulbaar, en na 3 koppen van het warme zwarte goud ben ik gestopt met tellen. Na ruim een uur ben ik weer een beetje op temperatuur en klim ik weer op de motor. Ik ga richting Westfjorden dus ik wil nog wel wat kilometers maken vandaag. Het volgen van de 1 zorgt niet echt voor een spannende route, maar het schiet voor IJslandse begrippen wel lekker op. Bovendien heb je op veel plekken niet eens een andere optie. Met een verkeersboete vorig jaar in Noorwegen in mijn achterhoofd (€320,-) hou ik me, wel met moeite, netjes aan de maximumsnelheid van 90 km/u.

Na zo’n 1,5 uur rijden is zit de kou weer tot diep in mijn botten, dit is wel de zwaarste dag tot nu toe. Ik heb geen thermometers gezien onderweg, maar warmer dan 5 graden is het zeker niet. Op de kruising van de 1 met de 68 stop ik bij een pomp om de tank vol te gooien en zelf weer een beetje op te warmen. Een grote warme-choco met slagroom gaat er goed in! Het is inmiddels al ruim 17:00 uur geweest, maar eigenlijk wil ik vandaag nog tot het dorpje Holmavík, nog 110 kilometer verder. Dat kost je in Nederland via de snelweg een uurtje, maar hier al snel het dubbele. Toch ga ik er voor, ik ben toch al aan het afzien vandaag dus dit kan er ook nog wel bij.

De route is in ieder geval niet ingewikkeld, ik hoef alleen maar de 68 te blijven volgen. Asfalt en gravel wisselen elkaar af. Het is me volkomen onduidelijk waarom sommige stukken wel zijn geasfalteerd en andere niet, maar er zal wel een reden voor zijn. De omgeving is prachtig trouwens, het lijkt erg op de Noorse fjorden. Ik gun mezelf niet veel tijd om ervan te genieten, het is al laat en ik ben er klaar mee, dus ik probeer een beetje op te schieten. Ik ben hier de komende dagen toch nog, dus rondkijken doe ik een andere keer wel weer.

Het is inmiddels half 8 als ik half onderkoelt in Holmavík op de camping aankom en me aanmeldt in het naastgelegen buitenzwembad. Het eerste wat ik wil is een warme douche, eten komt daarna wel. De camping blijkt zelf geen douches te hebben, daarvoor moet je in het zwembad zijn, en uiteraard ook de entreeprijs betalen. Het zwembad is nog een uurtje open, en als je daar als zuinige Hollander voor hebt betaald maak je er natuurlijk ook gebruik van. Het is de prijs waard, warme douches, hete baden van 39° en 42°, en een sauna. Uurtje terug had ik iedereen voor gek verklaard die zou zeggen dat ik vandaag nog in een koud dompelbad zou springen, maar na de sauna kan ik het toch niet laten. Met een warme douche als afsluiting ben ik de kou van vandaag alweer snel vergeten! Bij de tent geniet ik nog even van de opkomende maan boven het fjord. Het viel niet mee vandaag, maar zoals altijd lach je er achteraf weer om.

full



Donderdag 7 september, dag 15

Gister was een pittig dagje, dus vandaag doe ik het rustig aan. Ik draai me nog even om en kom om half 9 mijn bed uit. Het gister nog best drukke kampeerveld is al zo goed als leeg. Lekker op het gemakje koffie zetten en eten, en dan het hele spul weer inpakken. Nadat ik nog wat boodschappen heb gehaald en de tank weer heb volgegooid ga ik om half 12 pas op pad.

Vandaag volg ik de tip die ik in Landmannalaugar van een van de locals heb gehad. De routebeschrijving was niet ingewikkeld, volg vanuit Holmavík de 645 en de 643 langs de kust tot je niet meer verder kan. Het is ongeveer 150 kilometer, het loopt dood dus je moet dezelfde weg terug, maar het is de mooiste weg van IJsland. Je kunt het in één dag heen en weer redden, maar er is ook een camping aan het einde.

Hij heeft geen woord te veel gezegd, het is inderdaad erg mooi hier. Het lijkt erg op de Noorse fjorden. De gravelweg slingert prachtig langs de fjorden, riviertjes vanuit het binnenland vinden hun weg naar de zee, ruige kusten en mooie strandjes. Jammer dat er een hoop aangespoeld vuil langs de kust ligt, maar verder is het prachtig. Het is zo goed als droog, maar het is erg grauw en mistig, waardoor er van de foto’s weinig terecht komt. Een van de weinige dorpjes die ik onderweg tegenkom is Djúpavík. Dit dorp bestaat slechts uit een paar huisjes, een hotel en een oude haringfabriek. Ooit de grootste haringfabriek van Europa, maar nu ligt het er maar verlaten bij. Naast de fabriek ligt een schip in verregaande staat van ontbinding. Het geheel maakt mede door de inmiddels vette motregen een troosteloze indruk, maar toch heeft het ook iets. Liefhebbers van oude industriële gebouwen kunnen hun hart hier ophalen. Dat kan sowieso goed op IJsland, want ze zijn hier niet zo van het opruimen. Je kunt rondleidingen door de fabriek krijgen, maar die van vandaag is al geweest. Aangezien ik morgen toch weer langskom probeer ik het dan mee te pakken. In het gezellige en vooral warme hotel doe ik nog een bakkie en stap daarna weer op.

full

full



Vanwege mist en bewolking zijn de uitzichten helaas wat minder, maar het is mooi rijden. Langs de kust liggen overal zeehonden uit te rusten. Blijft toch altijd wel leuk om te zien, al zou ik als zeehond toch iets warmer water opgezocht hebben. De weg eindigt in het dorpje Nordurfjördur. Vanaf hier kan je via F649 nog ongeveer 20 kilometer langs de kust verder, maar dan loopt het echt dood. Ook het laatste stuk F-weg neem ik natuurlijk nog even mee.

full


De F649 is op sommige stukken erg slecht, veel losse stenen en heel veel plassen. Meer het technische werk waar ik van hou, genieten dus. Ik verslik me nog bijna in een doorwading omdat de motor in het losse grind op de bodem besluit zijn eigen route te volgen, maar gelukkig gaat het net goed. Ik passeer nog een paar verlaten huisjes en nog een oude fabriek, maar kom dan echt aan het einde van de weg. Via een voetgangersbrug over een woest stromende rivier gaat er een wandelpad verder, maar voor gemotoriseerde voertuigen houdt het echt op. Niet dat dit het einde van het land is hoor, maar verder noordelijk is er gewoon geen bewoning meer. Het is prachtig hier, maar tegelijk heb ik me nog nooit zo ver van de beschaving gevoeld. Op een paar verlaten huizen na heb ik de afgelopen kilometers geen enkel teken van leven meer gezien. Ik kan best goed alleen zijn, maar hier komt de stilte toch wel een beetje op me af.

full

full

full


De terugweg over de F649 gaat prima, al heb ik wederom wat moeite met dezelfde doorwading als op de heenweg. Terug in Nordurfjördur stop ik op de camping, het is inmiddels 20:00 uur. Ook hier weer geen douches, maar de beheerster van de camping adviseert me het openbare zwembad even buiten het dorp. Het is een geothermische bron, direct aan zee en 24 uur per dag open. Volgens haar heel bijzonder en moet ik het absoluut zien. Ik overleef best een dagje zonder douche, dus ik zie wel of ik straks nog zin heb.

Door het enthousiasme van de vrouw ben ik toch wel benieuwd naar het zwembad, en besluit om 22:00 alsnog die kant op te rijden. Het is intussen donker, en niet zo’n beetje ook. Donker in IJsland is ook echt donker! Er is nauwelijks omgevingslicht, geen straatverlichting en de koplamp van mijn motor is ook al niet echt om over naar huis te schrijven. Opeens vind ik mistlampen die op een GS altijd standaard schijnen te moeten branden toch niets minder belachelijk.

Ik volg de routebeschrijving van de vrouw maar ik heb echt geen idee waar ik heen rij. Best lastig om in het pikdonker een route te volgen die je alleen maar van horen zeggen kent. Net als ik me afvraag of ik niet te ver ben zie ik in de verte de reflectie van een auto. Heel vaag zie ik onderaan langs de kust het zwembad liggen. Ik laat de motor boven staan en loop in het licht van mijn hoofdlamp voorzichtig de trap af. Het is wel bijzonder, want het zwembad zelf is ook totaal onverlicht. In de kleedkamer hangt een klein bewegingslampje, dat net genoeg licht geeft om nergens tegenaan te lopen maar daar is alles wel mee gezegd. Op de tast hang ik mijn spullen op en ga douchen. Naakt douchen voor het zwemmen, dat is verplicht hier in alle openbare zwembaden. En voor wie dat niet snapt hebben ze zelfs een heuse zwem-etiquette opgesteld. Zwemmen is sowieso een belangrijk ding op IJsland. Warm water is gratis hier, en vrijwel elk dorp heeft een openbaar zwembad. Het is een belangrijke ontmoetingsplek voor de bewoners, een beetje zoals de sauna in Finland.

Het zwembad is heerlijk warm, echt precies lekker. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar de 3 andere bezoekers gaan al snel weg en zo lig ik in het pikdonker in mijn eentje in een IJslands zwembad. Na verloop van tijd wennen je ogen wel een beetje aan het donker. Het zwembad ligt aan de kust, op slechts een paar meter afstand van de zee, wat een gave plek! Bijzondere ervaring zo in het donker. Foto’s heb ik niet, maar het zou er in het licht zo uit moeten zien.

Na een uurtje afwisselen tussen het zwembad en de hottub heb ik het wel gezien en ga weer terug naar de camping. Het valt nog steeds niet mee in het donker, maar mijn ogen zijn er nu iets beter aan gewend. Dat voorkomt overigens niet dat ik me kapot schrik omdat er plotseling een schaap op de weg staat. Op de camping hang ik mijn natte kleding even uit in de openbare ruimte, zet een bakkie thee, eet nog wat en zoek om 00:30 uur mijn bed op. Ik val in slaap met het ruisen van de zee aan de ene kant, en een waterval aan de andere kant.

Filmbeelden deel 3:
 
Laatst bewerkt:

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
8.414
5.732
Krommenie (Zaanstad)
Het is dan wel geen Vespa, maar het kan best op de scooter:

full

full


Voor wie de landcode ROK niet direct iets zegt, dat is Zuid-Korea :] :}
 

mean-machine

uut Ee
3 jun 2013
7.058
2.628
Veluwe
Mooi verhaal!!

Een mix van spannende momenten en ontberingen.
Neem aan dat je deze reis niet snel gaat vergeten............... :t
 

James Bond

Die hard MF'er
31 jan 2014
993
665
B
Top ! Weer een voorbeeld dat je de grootste lol kan hebben op een 1-cylinder motorfiets of scooter.
Mijn voornemen is om nooit meer een nog zwaardere motorfiets te kopen na mijn xrv750. (Ofschoon ik de bmw-leeftijd bereikt heb). Hoeveel gesteun en gepuf je ziet bij gs-rijders in de Alpen bij een beetje parkeren, draaien etc.....Voor mij niet interessant. Wel die xtz660 of transalp 650.

Gave zijtassen Frazer. Welk merk ? (Met leesbril net niet te lezen door mij...).
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
8.414
5.732
Krommenie (Zaanstad)
Top ! Weer een voorbeeld dat je de grootste lol kan hebben op een 1-cylinder motorfiets of scooter.
Mijn voornemen is om nooit meer een nog zwaardere motorfiets te kopen na mijn xrv750. (Ofschoon ik de bmw-leeftijd bereikt heb). Hoeveel gesteun en gepuf je ziet bij gs-rijders in de Alpen bij een beetje parkeren, draaien etc.....Voor mij niet interessant. Wel die xtz660 of transalp 650.

Gave zijtassen Frazer. Welk merk ? (Met leesbril net niet te lezen door mij...).

Dit zijn de tassen: Tests en recensies: Enduristan Monsoon 3 Zadeltassen door Frazer - Motor-Forum

Wat de motor betreft, ik was al niet van plan om over te stappen op iets anders, maar na deze reis ben ik daar alleen nog maar extra van overtuigd geraakt.
 

David_ZZR

MF veteraan
4 mrt 2010
3.999
688
Kaaiendonk
Hij zal t ff moeilijker hebben met t doorwaden


Met zo een is het gewoon rijden... mits de carburateur of injectie en beetje goed geplaatst is. Met een "oude" vespa is zo'n doorwading niet mogelijk aangezien de carburateur dan vol loopt met water en het vliegwiel ipv lucht water rond gaat gooien om de cilinder heen.
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
8.414
5.732
Krommenie (Zaanstad)
Vrijdag 8 september, dag 16

Het landschap is weer bedekt onder de inmiddels vertrouwde deken van mist en laaghangende bewolking. Rijden in de regen vind ik niet zo erg (hoewel ik uiteraard liever een zonnetje heb), maar ik vind het zo jammer dat er van de omgeving zo weinig te zien is. Ik zal het er helaas mee moeten doen. Ik ontbijt warm en droog in de gemeenschappelijke ruimte van de camping. Er zitten nog 2 Duitse gasten van het guesthouse, maar erg spraakzaam zijn ze niet.

full


Na een klein uurtje rijden meld ik me weer in Djúpavík voor de rondleiding door de verlaten fabriek. Het leuke is dat de laatste medewerkers in 1955 de deur achter zich dicht hebben getrokken, en vrijwel alles nog staat zoals het achtergelaten is. Alles is goed herkenbaar, maar ruim 60 jaar blootstelling aan de IJslandse elementen hebben hun sporen wel nagelaten. Ik zal jullie niet vermoeien met slechte en onderbelichte foto’s, kijk gewoon even hier. Het was in ieder geval de moeite om even mee te pakken.

full


Na de rondleiding en een bakkie in het plaatselijke hotel stap ik weer op de motor. Ik volg de kustweg weer terug richting Holmavík. Ondertussen wordt het weer steeds beter, het is droog en lijkt zelfs een beetje op te klaren. De natte gravelwegen van de afgelopen dagen hebben hun sporen op de motor wel achtergelaten, maar daar wordt hij natuurlijk alleen maar mooier van.

full


Even later komt het zonnetje er even bij en trekt het zelfs helemaal open. Helaas weet de koude wind nog van geen ophouden, maar in de zon ziet alles er gelijk een stuk vrolijker uit. Gisteren was het al mooi, maar met een zonnetje en blauwe lucht wordt het alleen nog maar beter.

full


10 kilometer voor Holmavík kom ik weer op het asfalt en volg ik de 61 naar Reykjanes. Na een klein stukje te hebben omgereden om de tank weer vol te gooien ga ik de F66 op. De doorgaande routes lopen om een kleine bergketen heen, maar de F66 gaat er dwars doorheen. Ik volg eerst een stukje een rivier, om daarna de hoogte in te gaan. Het pad is slecht, veel grote stenen, steile klimmetjes en zelfs een paar haarspeldbochten. Als beloning een prachtig uitzicht op het Ísafjord.

full


De afdaling aan de zuidkant is alleen nog maar mooier. Een prachtige groene vallei rivier en waterval. Dit is echt de natuur die ik me bij IJsland had voorgesteld, prachtig. Helaas is de route maar een kilometer of 25, had van mij wel 2x zo lang mogen zijn. Echt genieten, wat een rust en wat is het hier mooi!

full

full



Na 25 kilometer heb ik weer asfalt onder de banden en volg ik de kustweg richting Flókalundur. Een mooie weg, prachtig uitzicht over de fjorden en voor het eerst een paar hele lekkere bochten. Helaas geven de noppen in snelle bochten niet zo heel veel vertrouwen, dus ik moet het een beetje rustig aan doen, maar wat is het mooi. Het is inmiddels vrijwel onbewolkt, hopen dat het zo blijft, dan heb ik vanavond misschien kans om het Noorderlicht te zien. Om 19:30 uur ben ik op de camping in Flókalundur. Ik probeer de tent een beetje uit de wind op te zetten, want het waait flink zo vlak langs de kust. Het was al de dag van de mooie uitzichten, en ook de camping doet daar zeker niet voor onder!

full


De avond is koud, maar de wind gaat wat liggen en het blijft gelukkig helder. Ik kan niet wachten tot het donker is. De Noorderlicht voorspelling is goed en er is hier weinig lichtvervuiling, dus als ik het ergens moet kunnen zien dan is het hier wel. Het geluk wat ik op eerdere reizen door winters Lapland niet had, heb ik deze keer wel, eindelijk het Noorderlicht! Het is prachtig, groene golven die de hemel verlichten. Liggend op mijn rug in het gras zie ik de lichtgolven dansen in de lucht, geweldig! Je voelt je nietig en klein onder die grote hemel boven je. Eindelijk, hier heb ik lang op gewacht! Ik heb niet de camera-apparatuur om het vast te leggen, dus foto’s heb ik er niet van, maar neem van me aan dat het heel bijzonder was. Het was al een mooie dag vandaag, maar met deze afsluiter kan het helemaal niet meer stuk!

Filmbeelden deel 4:

Zaterdag 9 september, dag 17

Lichtelijk verbaasd als ik wakker word en zie dat het al 10 uur is. De camping is al bijna leeg en ik heb niks gehoord. Ik ben geen uitslaper er normaal gesproken altijd vrij vroeg wakker, maar blijkbaar had ik een paar extra uurtjes nodig. Ik wil vandaag een beetje in de buurt rondrijden en ik twijfel een beetje wat ik ga doen. Laat ik hier de tent staan en rij ik zonder bagage een dagje rond, of neem ik alles toch maar mee? Ik kies voor het laatste, dan ben ik flexibel en kan ik doen wat ik wil.

Pas om 12:30 uur rij ik weg, maar ik heb toch niet zo’n lange rit in gedachte vandaag. Het begint gelijk ontzettend mooi, door prachtige landschappen, langs fjorden, valleien en watervallen. De eerste stop is de waterval Dynjandi, een mooie hoge en brede waterval, die je via een pad langs de rand kunt beklimmen. Het is nog best een pittig klimmetje, maar het uitzicht over het fjord is de moeite waard.

full

full


Terug op de parkeerplaats sta ik even te kijken bij een grote expeditie truck, dat is toch wel de ultieme droom voor later als ik groot ben! De motor, die gaat dan natuurlijk gewoon achterop. Goed, je moet wat te wensen overhouden… Ik maak een praatje met de Duitse eigenaren, en het blijkt dat ze net de route hebben gereden die ik nu wil gaan rijden. Volgens hun zit er een moeilijk passage in die officieel is afgesloten, maar met de truck konden ze er door. In de ondertoon proef ik een beetje dat ze denken dat ik het met de motor nooit red, maar dat zullen we nog wel eens zien.

Nadat ik de weg langs het fjord nog een stuk heb gevolgd kom ik bij de kruising naar de 622, de weg waar het om gaat. De 622 loopt langs het Arnarfjord en het Dýrafjord, en loopt zo dicht langs de kust dat het schijnt dat je er bij hoogwater niet eens overheen kan rijden. Ik zie wel hoe ver ik kom. Er is een afsnijmogelijkheid halverwege, en anders kan ik altijd nog omkeren. Al snel kom ik een groepje mountainbikers tegen en stop ik even om te vragen hoe de route erbij ligt. Zo komen via de afsnijroute, dus hoe de rest erbij ligt kunnen ze me ook niet vertellen. We zien wel!

Het is een leuke route, die op sommige stukken inderdaad wel erg dicht langs de kust loopt. Net na de kruising met de mogelijkheid om de weg af te steken blijkt de weg inderdaad afgesloten. Een bord met de tekst “Impassable” zegt op zich genoeg, maar zo snel zijn ze niet van me af. Het heeft alleen maar meer aantrekkingskracht. Bovendien staat er nergens dat het verboden is, en er staat ook geen hek, dus ik ga het gewoon proberen.

full


Na een prachtige passage tussen een grote rots door kom ik inderdaad bij een heel slecht stuk. Hele grote losse keien, waar het eigenlijk onmogelijk is om op een normale manier overheen te rijden. Ik verken het stuk even te voet, en zie al snel dat het maar een paar honderd meter is. Gewoon proberen dus. Het gaat, maar daar is alles wel mee gezegd. De keien zijn zo groot en los dat ik de motor moeilijk in balans kan houden, en snelheid maken zit er al helemaal niet in. Voeten aan de grond en steeds maar een paar meter proberen vooruit te komen is de enige optie. Het valt niet mee, een paar keer ben ik de motor bijna kwijt maar kan ik hem nog net overeind houden.

full

full


Na ongeveer 500 meter heb ik het moeilijkste gehad en wordt het weer redelijk normaal gravel. Ik stop even om op adem te komen, want een zwaar beladen motor over deze ondergrond krijgen zorgt wel voor een paar zweetdruppeltjes. Maar ook deze hindernis hebben we weer overwonnen! Als ik even verderop het “impassable” bord aan de andere kant passeer weet ik zeker dat we het moeilijkste stuk gehad hebben. Het wordt er niet minder mooi op, de weg is op sommige stukken echt uit de rotsen gehakt, erg bijzonder. Hoewel de route niet moeilijk is, begint het vele offroad zijn tol wel eisen. Ik krijg steeds meer pijntjes, met name mijn schouders, bovenarmen en polsen door het vele staan op de schokkerige ondergronden. Hoewel ik de motor wel op de nodige punten heb aangepast ga je het na een tijdje gewoon voelen. Ik stop wat vaker om mijn armen even tot rust te laten komen. Dat is langs deze route geen straf, want de uitzichten langs de ruige en rotsige kust zijn geweldig.

full

full


De route komt uit in Thingeyri, waar ik zodra ik het dorp binnenrijd dezelfde mountainbikers weer tegenkom. Ze zijn benieuwd of ik er inderdaad doorheen ben gekomen. Ze wijzen me de weg naar een camping waar ze zelf ook staan. Ik ga eerst nog even het dorp in voor wat boodschappen, maar veel verder dan een tankstation met kleine buurtsuper kom ik niet. Het is erg basic, maar ik heb in ieder geval weer iets eetbaars. Terug op de camping blijkt de receptie in het naastgelegen zwembad gesloten, dus ik zoek zelf maar een plekje uit en probeer het later nog wel een keer. Ook na het eten is er niemand bij de receptie en de telefoon wordt niet opgenomen. Morgenochtend dan maar. Het leek me vooraf wel leuk om weer eens aan de rand van een dorpje te staan, maar er is helaas niks te beleven hier, het lijkt wel uitgestorven. Voor de gezelligheid en de sfeer moet je niet echt in IJsland zijn. De ondergaande zon zorgt wel voor prachtige wolkenluchten boven het fjord!

full
 
Laatst bewerkt:

AdventureGirl

MF veteraan
7 jan 2005
21.226
91
Landelijk!
Sjezus.... wat een dikke keien heb je voor de kiezen gekregen.
Dat had ik in mijn eentje niet gedaan.
Maar goed... ik ben ook geen kerel.
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
8.414
5.732
Krommenie (Zaanstad)
Bedankt!

Als ik het zo teruglees beschrijf ik wel veel regen terwijl ik achteraf het idee had dat het best mee viel. Er waren ook maar een dag of 4 echt totaal regen. Verder wel ongeveer dagelijks een of meerdere buien, maar zo lang het ook regelmatig even droog is heb ik daar weinig last van.
 

Tjeezz

Die hard MF'er
13 mei 2014
288
1
Mooi geschreven Niels! En heel prettig leesbaar, petje af.:)
Helaas kan ik me ook zo'n bekeuring in Noorwegen herinneren...pfff ik probeerde nog 'discretionaire bevoegdheid'maar helaas!
 

Frazer

MF veteraan
Donateur
4 apr 2007
8.414
5.732
Krommenie (Zaanstad)
Nee dat werkte bij mij ook al niet... Had nog de hoop dat ik hem niet binnen zou krijgen maar ze wisten me toch te vinden. Wil er nog wel terugkomen dus ik heb maar netjes betaald.
 
Bovenaan Onderaan